شاعري

بارشن کي ڀِڄائي ڇڏيندڙ شاعري

بخشل باغيءَ جي شاعريءَ ۾ اسان جي دور جي عڪاسي ڪيل آھي. بخشل باغي سنڌي ادب ۽ ٻوليءَ جو هڪ اهڙو چمڪندڙ ستارو آهي جنھن جي تخليقي اڏام روايتي پيچرن کان هٽي ڪري هڪ منفرد ۽ الڳ ٿلڳ رستي طرف گامزن نظر اچي ٿي.  ھو لکي ٿو تہ ”عشق ۽ شاعريءَ جو ڪاڪ ٽيل منھنجي زندگيءَ جي پيالي ۾ سدائين نَوان نَوان خُمار کڻي پئي ڇُلڪندو رهيو آهي. ۽ مان هميشہ مڌهوشيءَ جي ڪيفيتن ۾ ڪڪورجي، پنھنجي روح ۾ ڪڪر ڪارونڀار پيو وسندو آهيان.“

  • 4.5/5.0
  • 83
  • 19
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • بخشل باغي
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book بارشن کي ڀِڄائي ڇڏيندڙ شاعري

ديد، دل جي دُئار تي پُھتي.

ديد، دل جي دُئار تي پُھتي.
بيقراري قرار تي پُھتي.

ڪيتريون ئي ٽِڙي پيون مُکڙيون،
هر ڪَلي اڄ بھار تي پُھتي.

دل تي دَستڪ ڏني اکين سان تو،
عاشقي انتظار تي پُھتي.

بي خوديءَ جو خيال ايندي ئي،
خاڪ منھنجي خُمار تي پُھتي.

پَرَ تو ئي ڏِنا تَصور جا،
سوچ منھنجي اُڏار تي پُھتي.

ڪيترائي کُلي پَيا رستا،
باک جڏهين نھار تي پُھتي.

ڌَڙڪنن جا ٻَري پيا ڏيئا،
هُوءَ دل جي مَزار تي پُھتي.

بَند هُن جا سڀئي ٿيا رستا،
هُوءَ ڳاڙهي بَزار تي پُھتي.
*