لکڻ جي رواني ۽ محمود مغل (سرور نواز ٻُگهيو)
جنھن وقت مون اُهو ناوليٽ پئي پڙهيو، اُن وقت مان بس ۾ سَوار هيس، ڳوٺ پئي ويس. سو ناوليٽ بہ پڙهندو پئي ويس ۽ روئندو بہ ويس ۽ منھنجو اُهو روئڻ ڪافي ماڻھن ڏِٺو هوندو، ڇو تہ مون کي تجربو آهي تہ بس ۾ جڏهن ڪو ماڻھو ڪتاب پڙهندو آهي، تڏهن اُن کي ڪافي ماڻھو ڏِسندا آهن. ڪڏهن دل ۾ خيال پئي آيو تہ محمود مغل سان دوستي رکڻ گُهرجي. ڪڏهن سوچيم پئي تہ ڏس تہ ويچاري سان ڪيڏي ٽريجڊي ٿي آهي ۽ وري بہ جيئي پيو. شاباس آهي سندس همتن کي. ڪڏهن سوچيان پيو تہ ڌرتيءَ تي بہ عجيب عجيب قِسمن جا ماڻھو موجود آهن.
ناوليٽ ۾ جيڪا خاص ڳالھہ هئي، اُها هئي رَواني ۽ اِئين پئي لڳو، ڄڻ اِهو واقعو تازو ڪالھہ ٿيو آهي. مان تہ اِئين چوندس تہ محمود مغل سنڌ جو وڏو ليکڪ آهي.
]ڇپيل: ٽماهي ’سنڌ‘ شمارو: سرءُ، 1983ع [