دنيا سان جڙيل شھدادڪوٽ جو ليکڪ انجنيئر عبدالحفيظ ڀٽي
عبدالحفيظ ڀٽي بنيادي طور پڙهيو ڳڙهيو نوجوان انجنيئر آهي، ويجهي ماضيءَ ۾ ميونسپل آفيسر طور سندس سليڪشن ٿي آهي. مون ڏٺو آهي تہ هن نوجوان ۾ پڙهڻ جي گهڻي عادت آهي، نہ رڳو سنڌي ادب پر انگريزي لٽريچر بہ پڙهي ٿو، اُهو ئي سبب آهي جو سُٺو لکڻ جو ڏانءُ بہ اٿس.
ويجهڙ ۾ سندس ناوليٽ ”پئسو“ اکين اڳيان گذريو، مون کي خوشي ٿي، سندس ان همت تي پھريان تہ آئون کيس داد ڏيان ٿو، پر ان تي ٻہ اکر لکڻ کان رهي نہ سگهيس. پئسو موجودہ دور ۾ ڪيترو قيمتي آهي، اُن جي اهميت، انفردايت ۽ ضرورت هن ناوليٽ جو موضوع آهي.
عبدالحفيظ جي لکڻ جو انداز خوبصورت آهي، ناوليٽ ۾ سمايل سندس قلم مان عيان ٿيندڙ دنيا جا الاهي رنگ آهن، هن ۾ اڇا اجرا احساس آهن، انداز آهن، احوال آهن، قيمتي راءِ آهي، اُهو ئي سبب آهي جو تحرير پڙهندي ذهن کي جنجهوڙي وجهي ٿي. هر تحرير ليکڪ جي اُن وقت تائين ملڪيت هجي ٿي جيستائين اُها سندس ڊائريءَ ۾ قلم بند هجي، پر ڇپجي اچڻ کان پوءِ اُها تحرير پڙهندڙن جي ملڪيت ٿي وڃي ٿي، هي ناوليٽ ”پئسو“ اڄ پڙهندڙن جي مليڪت ٿيڻ وڃي پيو.
انجنيئر عبدالحفيظ ڀٽي فڪشن ۾ لکڻ جو پھريون تجربو ڪيو آهي، هن بي باڪيءَ سان لکڻ جي ڪوشش ڪئي آهي، هن ملڪيت جا مالڪ پڙهندڙ ئي ان جو تعين ڪندا، اميد تہ کين ليکڪ جي هي محنت ضرور پسند ايندي. بحيثيت سندس ڳوٺائي مان کيس هن ڪم تي جس ڏيان ٿو.
عبدالواحد سومرو
ڪراچي