ناول

عڪرا مان مليل مسودو

هن ڪتاب جو اصل جادو هي آهي ته، هر باب پڙهڻ دوران ائين لڳندو ته اها ڳالهه ته اسان بابت ٿي رهي آهي. ٽيويهن بابن تي ٻڌل هن ڪتاب ۾ ٽيويهن مختلف سماجي مسئلن جهڙوڪ: هارَ، ويڳاڻپ، ڊپ، پاڻ ڀرائي، اَويساهي، پريت، ڌڪار، ڪلهه، اڄ، سڀاڻي، خواهشن، ايڪي، نزاڪت، ڀاڳ، معجزن ۽ ڳڻتين کي اهڙي دانائيءَ سان بيان ڪيو ويو آهي جو عقل دنگ رهجيو وڃي. ڪتاب ۾ موجود قبطيءَ جي خطبي مان اها ڳالهه وائکي ٿئي ٿي ته، سندس مذهب ڪهڙو به هو، هو جنهن جي به عبادت ڪندو هو، پر سندس ڳالهين مان مذهب نه پر هڪ قديم يوناني سُگھڙَ جي ڏاهپ نظر اچي ٿي.
Title Cover of book عڪرا مان مليل مسودو

باب 11

“اسانکي جنسي خُواهش بابت ڪجھ ٻڌايو.”
هڪ واپاريءَ جي زال چيو.

قبطيءَ وراڻيو:
مردَ ۽ عورتون شرم وچان هڪٻئي سان سَرٻاٽَن ۾ ڳالهائيندا رهن ٿا ڇاڪاڻ جو هُنن هڪ پاڪيزه عمل کي هڪ ناجائز عمل ۾ تبديل ڪري ڇڏيو آهي.
هي اُها دنيا آهي جتي اسين رهون ٿا، ۽ ان جي حقيقت ڀري ڪنهن به هڪ لمحي کي چورائڻ خطرناڪ ٿي سگھي ٿو. نافرماني پڻ هڪ سٺو سوڻ ٿي سگھي ٿي، پر صرف ان صورت ۾ ته اسانکي انجي استعمال جي ڄاڻ هجي.
جڏهن ٻه جسمَ پاڻ ۾ ملن ٿا ته اها جنسي خواهش ناهي، اها صرف هڪ تسڪين آهي. جڏهن ته جنسي خواهش تسڪين کان تمام گھڻو اُتم آهي.
جيئن تڪليف ۽ خوشي، شرم ۽ بردباري گڏ گڏ هوندا آهن تيئن ئي جنسي خواهش ۾ سُڪون ۽ بي سُڪوني هڪٻئي جون حدون اورانگھڻ جي ڪوشش ۾ هوندا آهن. پر اهي سخت مُتضاد حالتون هڪٻئي سان گڏ ايترو پُرسڪون حالت ۾ ڪيئن ٿيون رهي سگھن؟ اهو صرف هڪئي صورت ۾ ٿي سگھي ٿو: پاڻ کي انهن جي حوالي ڪري ڇڏجي. ڇاڪاڻ جو پاڻکي حوالي ڪرڻ جو مطلب هڪٻئي تي ويساھ ڪرڻ آهي.
پر اهو سڀ ڪجهه ٿيڻ لاءِ صرف ٻن جسمن نه پر ٻن روحن جو ميلاپ پڻ ضروري آهي.
اچو ته گڏجي پاڻ کي ان پيچري جي حوالي ڪري ڇڏيون. ڀلي اهو پيچرو خطرناڪ ڇو نه هجي، پر اهو هڪ ئي پيچرو آهي جنهن تي هلڻو پوندو. ڀلي کڻي ان سان توهانجي دنيا ۾ وڏيون تبديليون ڇو نه اچن، پر اسان وٽ وڃائڻ لاء ته ڪجھهه به ناهي، ڇاڪاڻ جو جسم ۽ روح جي ميلاپ کانپوءِ حاصلات ۾ صرف محبت آهي.
اچو ته اهو سڀ ڪجهه وساري ڇڏيون جيڪي ڪجهه اسان سکيو هو، ته ڏيڻ هڪ عظيم ۽ وٺڻ هڪ شرمساريءَ وارو عمل آهي. ڇاڪاڻ جو گھڻن ماڻهن لاءِ سخاوت جو مطلب صرف ڏيڻ آهي. پر وٺڻ به ته هڪ عمده عمل آهي. ڪير اوهان کي خوشيون ڏيڻ چاهي ٿو ته اهي خوشيون قبول ڪرڻ ۾ ڏيڻ واري کي به خوشي ملي ٿي.
جڏهن جنسي خواهش واري عمل دوران اسين گھڻو سخي ٿي ويندا آهيو ۽ اسانجو پهريون مقصد پنهنجي ساٿيءَ کي خوش ڪرڻ هوندو آهي، ان وقت اسانجي پنهنجي خوشي تباھ ٿيڻ جو انديشو پڻ هجي ٿو.
پر جنهن وقت اسين ساڳي قوت سان ڏيڻ ۽ وٺڻ جا قابل ٿي وڃون ٿا ته ان وقت اسان جو جسم هڪ ڪمان جي ڏوريءَ وانگي تاڻجي وڃي ٿو، پر اسانجو ذهن تِير وانگي سُڪون ۾ رهي ٿو. ان وقت دماغ ڪم ڪرڻ ڇڏي ڏئي ٿو ۽ لاشعور ئي اسانجي رهنمائي ڪري ٿو.
جنهن وقت جسم ۽ روح جو ميلاپ ٿئي ٿو، ته ان وقت روحاني قوت نه صرف جسم جي جنسي حصن ۾ شامل ٿيو وڃي پر هڪ هڪ وارَ ۽ کَلَ جي هڪ هڪ حصي ۾ شامل ٿي، مختلف رنگن جي روشني جي صورت ۾ نمودار ٿيو پوي، ۽ ٻه نديون پاڻ ۾ ملي هڪ نهايت ئي خوبصورت ۽ مضبوط ندي ٺاهيو وجھن. هر باطني شئي پاڻ کي ظاهر ڪرڻ لڳي ٿي ۽ هر ظاهري شئي پاڻ کي باطني قوت ۾ تبديل ڪريو ڇڏي.
ڪڏهن ڪڏهن محبت پنهنجي ئي نرم مزاجيءَ مان تنگ اچيو وڃي. تنهنڪري، کيس سج جي تپش جيان ٻيلن جا ٻيلا ساڙڻ واري جلال ۾ اچڻ ڏيو.
جيڪڏهن ڪو هڪ عاشق پاڻ کي مڪمل طور تي حالات جي حوالي ڪريو ڇڏي، ته ان کي ڏسي ٻيا عاشق به ائين ئي ڪن ٿا، ڇاڪاڻ جو ڦِڪائي شوق ۾ تبديل ٿيو پوي، ۽ شوق اسان بابت ئي اهي ڳالهيون ڳولڻ ۾ اسانجي مدد ڪري ٿو جن بابت اسانکي ڄاڻ ناهي.
جنسي خواهش کي هڪ تحفي طور ۽ هڪ تبديلي آڻڻ واري ڏُڻَ طور ڏٺو وڃي. ان ڏُڻَ ۾ بهترين انت آڻڻ لاء وَجد شامل ٿيو پوي، پر اصل مقصد اهو ناهي. وڌيڪ اهم اها ڳالهه آهي ته اسان پنهنجي ساٿيءَ سان گڏ هڪ نامعلوم ماڳَ جي سفر تي نڪري وڃون ٿا جتي اسانکي سونُ، هُڳاءُ ۽ چاھُ ملن ٿا.
لفظَ “پوترتا” کي پنهنجي مڪمل معنى ڏيو. ۽ جڏهن بي يقينيءَ وارو ماحول پيدا ٿيڻ لڳي، ان وقت هميشھ اهو ياد رکو ته: اهڙين گھڙين جو کاڄ صرف اسين نه ٿا بڻجون پر اسان سان گڏ اسان جو ساٿي پڻ انهن گھڙين جو کاڄ بڻجي پوي ٿو.
پوري اعتماد سان پنهنجي خيالي دنيا جي صندوقَ کوليو. ڪنهن به هڪ شخص جي همت ٻئي جي همت بڻجي گڏيل ويساهه جو احساس بڻجي اُڀري پوندي.
پوءِ سچا عاشق سونهن جي باغيچي ۾ بنا ڪنهن رنڊڪ جي داخل ٿيڻ جي قابل ٿيو پون. تنهن کانپوءِ اُهي صرف ٻه جسمَ ۽ ٻه روحَ نه ٿا رهن پر هڪ چشمو بڻجي ٿا پون جنهن مان آبِ حيات وهي ٿو.
تارا به ٻن پيار ڪندڙن جا اُگھاڙا بُتَ ڏسندا رهن ٿا، انهن عاشقن کي ڪو شرم محسوس نه ٿو ٿئي. پکي به سندن ويجھو اُڏامندا رهن ٿا ۽ اهي ٻه پيار ڪندڙ وري انهن پکين جا گيت ڳائندا رهن ٿا. وحشي جانور ته سندن ويجھو وڃڻ کان ڪيٻائيندا رهن ٿا، ڇاڪاڻ جو هو جيڪو ڪجهه ٿيندي ڏِسي رهيا هوندا آهن اهو کانئن کان به وڌيڪ وحشي هوندو آهي، ۽ اهي جانور به احترام ۾ سندن آڏو پنهنجو سِر نوائن ٿا.
ان ويلي وقت رُڪجيو وڃي، ڇاڪاڻ جو سچي محبت مان جنم وٺندڙ راحت واري ديس ۾ هر شئي لامحدود آهي.
***