عاجز رحمت ﷲ لاشاري
حَمد بَارِي تَعالىٰ
اُتَم هَر چِيزَ کان اعلىٰ، خُدا تنھنجي خُدائي آ،
تُون آن مَسْجُوْدُ تو آڏو، دُنيا گَردن جهُڪائِي آ.
تنھنجو آ مَرتَبو اعلىٰ، تُون آن تعرِيفَ جو لائق،
آهين هرجاءِ تي حاضُر، نہ تو ڪَئي ڪَڏ جُدائِي آ.
گُناهَن ۾ غَرق آهي، اسان ٻانھن سَندو دفتر،
تَڏهن لاَتَقْنَطُوْ تو چَئِي، ڏِني دِل کي دِلجائِي آ.
صَنَمَ وارو صَمَدُ پيو چَئي، تہ سَتَّر ڀيرا پيو سَڏُ ڏِين،
توڻي ڀُلجِي چَيائين تہ بہ تہ، توکي ڪَهلَ آئِي آ.
تنھنجي مَخلُوقَ ۾ ڪيئي، تنھنجا مُنڪَرَ بَڻيَلَ آهن،
تڏ بہ رزَّاقَ تو روزِي، نہ تَن جِي تِرُ گهٽائِي آ.
گُذاريُم وقت غَفْلَتَ ۾، نہ مُون واعِدي وَفائي ڪَئي،
رَحَمُ ڪَر “رحمتﷲ” چَئي، مُحابو مُصطفىٰﷺ ئِي آ.
***
مَدح
ﷲ پاڪ اسانجو، آ خالق خلقڻھار مٺا
پاڻ جنھن پيدا ڪيو، محمد ﷺ آ منٺار مٺا
وڏا جنھن جا وزيرَ ٿيا، چڱا چارئي يار مٺا
آهين عاشق عربيءَ جو، تہ ڪر پنجتن پاڪ سان پيار مٺا
علي ولي، حَسَن، حُسين ۽ خاتونَ بہ آسردار مٺا
سندن سخي اولاد ۾ شامل، آدستيگير دلدار مٺا
آ بغدادَ جو جوان جيلاني، نانءٌ عبدالقادر نروار مٺا
ٿيندا پنھنجا ٻيڙا پار مٺا، انھن محابي “عاجز” چئي
*****
گوريءَ جا سجاوٽي سينگار
جڏ سھڻي سڀ سينگار ڪري، تان مستن کي ماري
واڪا ٿين وهوا جا، جي پاڻ صنم سينگاري،
بئينسر بولو، نٿ، واليون ۽ جهومڪ جهولاري
ڪڙيون، ڪٺمالا، ٻانھونٽا پائي ني بول نھاري،
دُهري، ٽِڪ، چوٽي ڦل، ۽ سڳيون سنواري
پايل پائي پير ۾ پئي بھادر بيھاري
منڊيون ڇلا، بازوبند، ڪن چمڪ چوڌاري،
پئي جنھن جي ناز انداز تي نہ ڪنھن کي کيڪاري
اڃان بہ اٿس ڪيئي زيور، ڪھڙا ڪيان شماري
پر جي پسي منھنجي پرينءَ کي، هيءَ وينگس هڪ واري،
تہ هار سينگار هڙئي ڇڏي، وڃي وساري
انھيءَ مھل “عاجز” چئي، پئي پنھل پناري،
پوءِ هارون سڀ هاري، لڄپال اڳيان “لاشاري” چئي