محبوب علي ڏيپر
ڏهس
ڪرهي پسڻ ڪريم لئہ، ڪنواٽ ڪيون ڪيھون
ڍاٽي، ڍول حبيب لئہ، واھہ جو ڪيون ويھون
مھري مست محبوب لئہ، رڙي ڪيون ريھون
گورو، توڏو، تات ۾ پيا گڏ اچن گيھون
چاھہ مان ليڙي، چانگي چيو، بودي ڪيئن بيھون
پوءِ روڏي ڪيون ريھون، “ڏيپر” تنھن جي ڏسڻ لئہ.
سينگار
پَسي حُسن حبيب جو، هڙني کاڌي هار ميان
مُرڪي محبوب سنواري رکيا، ڪارا ڪُلھن تي وار ميان
ڏسڻ سان ڪري مست وڌا، مُرسل، ٻڍا ٻار ميان
سونھن پرينءَ جي تي سُگهڙن آهن، سوين لکيا سينگار ميان
هلڻ، مرڪڻ حبيب جي، حيران ڪيا تہ هزار ميان
ادلن، گدلن کي بہ آهن، خوب پنھل ڏنا پيار ميان
عين عُقابي عجيب جون، ڀؤنر ڀِرون تلوار ميان
ڏندڙا موتي مرجان تنھن جا، لب لال منٺار رُخسار ميان
مولا ڏئي ڇڏيا مٺل کي، آهن سڀئي اختيار ميان
محشر جي ڏينھن مدني لھندو، سڏي سڀ جي سار ميان
چوڏس چنڊ کان چمڪي رهيا، وڌ پُنھل جا پيزار ميان
سِر سُوڌا ڪجن صدقي، تنھن تان سارا هي سنسار ميان
ڪھڙا ڏَسي ڪھڙا ڏسيان، توکي پُنھل جا پار ميان
ڏاتر ڪرائيندو “محبوب ڏيپر” کي دم دم تنھنجا ديدار ميان.
سينگار
نازڪ عين عجيب جي، ڪيئي ڪيا قِيسَ
نٿو ڪير ڪري سگهي رابيل، بہ ان سان رِيسَ
نماڻيون نھارڻ سان، ٿيون سوين ڪِيرن سِيسَ
“محبوب” ناهي دنيا ۾، ڪو جوڙ تن جو جِيس
اکين عين اليس، ڪيئي مست ڪري ڇڏيا.
سينگار
مُرڪڻ ساڻ مست ڪري، وڌو محب مٺي منٺار عجب
دلبر جي ديدن ۾ مون، ڏٺو اهڙو هو اسرار عجب
ڪارا ڪلھن تي ڪيري رکيائين، واسينگ جهڙا وار عجب
اکڙيون عين عجيب پرينءَ جون، نور ڀريون نروار عجب
ڍايو ڍاپن، ڪين پرينءَ مان، عين عجب رُخسار عجب
قدم قدم قربان ٿيان، کائي مور، هئينڊل ويا هار عجب
چري ٿي پئي چاھہ سندن ۾، نور پسي هڪ نار عجب
لبڙا لال گلابي ۽، ڀؤنر ڀِرون تلوار عجب
شمس، قمر بہ ٿي شڪي پيا، پَسي دلبر جو ديدار عجب
سڀني وصفين سھڻو آقا، سوا لک جو سردار عجب
ادلا، گدلا پنھنجي بلي سڀ کڻندو پرين پڳدار عجب
ڪونہ ڇڏيندو ڪنھن کي اڙيو، آهي ننگي ننگدار عجب
ڇپر ڇورن جو ئي چوان مان، آهي يتيمن يار عجب
درود و صلواتون، دلبر تي مان، ڇو نہ پڙهان بار بار عجب
بيشڪ سُهڻو حبيب هڙني کان، جوڙ ڪئي تہ جبار عجب
ماکي مصري کان وڌ مٺي، تنھن گوهر جي گُفتار عجب
“محبوب ڏيپر” جهڙا ماڻھو حيران ڪيا تہ هزار عجب.