شاعري

ننڊ وليون

شيخ اياز اسان جي دور جو تمام وڏو شاعر آھي. ھي ڪتاب سندس شاعريءَ جي صنف ”ڏيڍ سِٽن“ تي مشتمل آھي. مھاڳ ۾ شيخ اياز لکي ٿو ” هي ڏيڍ سٽا فارسيءَ جي مستزاد ۽ پنجاپي گيت ماهيا جو ميل جول آهن ۽ سنڌي شاعريءَ ۾ هڪ نئين صنف آهن، جي آسانيءَ سان ڳائي سگهجن ٿا. انھن ۾ ڪجهه مفعول مفاعيلن، ڪجهه فاعلن مفاعيلن، ڪجهه مفعول فاعلاتن جي وزن تي آهن ۽ ٿورا ماترائن جي حساب سان لکيا ويا آهن.  آخر ۾ مان رڳو اهو لکندس تہ شاعري منھنجي سڀ کان پياري محبوبا رهي آهي ۽ اُن سان مون توڙ تائين نڀايو آهي، “

  • 4.5/5.0
  • 14
  • 2
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • شيخ اياز
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book ننڊ وليون

مَن مان – سروور آ،

مَن مان – سروور آ،
ڪيڏيون نه نديون آهن، جن لاءِ اها گهَرُ آ؟

*

تنهن وقت خُدا آهيان،
جنهن وقت مصّور جئن سنسارُ پيو ٺاهيان!

*

ويندانت ته ڪُجهه ناهي!
هَر چِيز ٻَري پيئي هِت شانتِ ته ڪجهه ٺاهي!

*

جئن ڄارَ پکِي ڦاسن،
uاَڄ مائِڪو فسڪيءَ جا ٿا نظم ڦِڪا ڀاسن.

*

رُت آهه رَبابن سان،
ٿي رات چَڱِي گذري صد بار ثوابن کان!

*


نارو ته وٺي ويندين،
واڳون به اَٿيئِي پر، چارو ته وٺي ويندين.

*

انجامُ پيو آهي،
هو رِند ڪٿي آهن؟ هڪ جامُ پيو آهي!

*

آ گوڙُ گهٽائن جو،
ڪئن مور رُکيُئِه پِڃري هي ديِپُ هوائن جو!

*

اُٿ باک ڦٽِي آهي!
تو لاءِ ڇُٽِي ڪهڙي؟ جڳَ لاءِ ڇُٽِي آهي!

*

مون ڪالهه ٻُڌ ڏاهو،
هي موت ته نانگ آهي پر ڏاتِ به آ ڄاهو!

*

ڪيڏيون نه ڀَليون آهن!
ڇا ڇا نه کِڙيون تِنِ ۾ هي ننڊَ وَليون آهن!

*

تون ڪيرُ؟ ڀٽائي آن!
تون اڄ به تنبورو آن، تون اڄ به ته وائي آن!

*

ٿا پير کڄن دل تي،
تو ناچ ڪيو، گهنگهرو ٿا ڄڻ ته وَڄن دل تي!

*

”ڇو ڏات اُٻهري آ؟“
”ٿو ڪانو لنوي نِم تي ٿِي ڄاڻُ ٽِپهڙي آ!“

*

من مان – سَرووَر آ،
ڀَربو ته ننديون ٿيندو، جِن کي نه ڪِٿي تَر آ.

*

پينارُ وڏو آهين،
ٿو جهول جَهلي پنهنجِي، سَنسارُ سڄو چاهين!

*

آوازُ ته سڀ ڪجهه آ،
جو سازَ ڇپايو آ، سو رازُ ته سڀ ڪجهه آ.

*

ڄَڻ ڌَڻُ ته ٻَري ٿو پيو!
توکي ته لڳو سائو، هِي وَڻُ ته ٻَري ٿو پيو!

*

ڪا آڳَ ٻَري ٿِي پَئِي،
هَر هَنڌِ اُلا ان جا، هر ماڳَ ٻري ٿِي پَئِي!

*

هر روز وڄائين ٿو،
تو ڪَنٺُ ڪَپي پنهنجو مُرلي نه بڻائين ٿو!

*

ٿو راڳُ ٻَري ٻاري،
چَپڙيون ته هندو ناهن، ڪو ڌَرمُ نه يَڪتاري!

*

ڄڻ ڀانءِ ته کوري تي!
جو گيت پَئي ڳاتو مون ڪالهه تنبوري تي.

*

ڪهڙو نه تنبورو آ؟
ٿِي باهه ٻري جنهن مان هٿ لاءِ ته کورو آ!

*

ٿي رات وَڳِي ٺُمرِي؟
ڪو دور درخت آ ڇا، جيڏانهن ڀَڳِي قُمرِي؟

*

هي گيتُ اُمنگُ آهي،
ڄڻ رات ڀِني آهي ۽ دُورِ ڪُهنگ آهي!

*

ڀَرِ پاند نه ٻَارن جا!
اِئن وَڻ ته ڇَڻِي ويندا هِي لال ليارَن جا!

*

ٿو گيتُ وَڃي ڪَهڙو؟
جو آهه صدي گاڏِي ۽ وقت جِئين وَهڙو؟

*

تو ۾ ته پَيو جيِئان!
جو جام نه ٿي خالِي، تنهن مان ته پيو پيئان!

*

کامِي نه وسامي ٿي،
ڪائي ته ڄِڀِي آهي جيڪا نه اُجهامي ٿي!

*

هي هَٽ ڪلاڪن جا!
کولي ته ڏسو يارو اَڄُ مَٽَ ڪلاڪن جا!

*

هو چَنڊ ڪَتيءَ جو آ،
درياهه پيو جَهلي چمڪاٽُ بتيءَ جو آ!

*

تيسِين ته صَديون ڪُرندو،
ٻيهار اَچِي جيسِين ڪا سَئنَ هَڻي سُرندو!

*

مون وٽ ته فقيري آ،
هو ڏانهن لِڙي وڃ تون، هوڏانهن اَميري آ!

*

ڇا پاڻُ ٻُجهايان مان؟
ٿو چَنڊ ٻَري ٻاهر ڇا لاٽَ وِسايان مان؟

*

هي ننڊ وليون آهن،
ڪيڏو نه ڀِنيون آهن، ڪيڏو نه جَليون آهن!

*

تون جنهن به گهِٽيءَ وِيندين،
اي شِام وَرِي منهنجي ٿي ڪَڪّ مِٽيءَ اِيندين.

*

ان لاءِ ته مان آهيان،
چاهين ته اڃا تُنهنجو مان ڳاهُه پيو ڳاهيان!

*

ڇا لاءِ وِڌءُ ٽِمجَهڻُ
سنسار سڄو ئي ٿي، هان آءُ ڪَوِي تون کَڻُ!

*

ها، موڪَ ٿيو آهي!
ڇو ايئن ڏِسِي تُنهنجو، منهن سوڪَ ٿيو آهي؟

*

ايڏو ته عَلَم ٺاهيو،
آڪاس رَسي جيڪو اهڙو ته قلم ٺاهيو!

*

تون اَچُ ته سانورڙي!
هي آهه نئون مندر ڪُجهه نَچّ ته سانورِڙي!

*

ڏِسُ، ميلُ ڏِياٽيءَ ۾!
سُرهو ته وڌو ڪيڏو تو تيلُ ڏياٽيءَ ۾!

*

uمان ڪيرُ اڙي بُلاّ!
تو لاءِ جُتِي آندم، ڪجهه لڙڪ جَڙي بُلاّ

*

* اڄ رات ته رِلڪي کي
ٿو آنءُ پڙهان ليٽِي ڄَڻُ سَمنڊَ ڌُنڌِلڪي کي.

*

* ايندا ته جِئين سانا.
انسان ڪروڙين پر ايندو ته نه سنتيانا!

_______________
* مائڪو فسڪي: روس جو انقلابي شاعر.
* بُلا: پنجابي شاعر بُلي شاهه.
* رِلڪي: جرمنيءَ جو مشهور شاعر.
* سنتيانا: جارج سنتيانا امريڪي فيلسوف.