ناشاد جي شاهڪار نثر آڌار ڏنل راءِ
تنقيد جي ته لفظي توڙي عملي معنيٰ ئي غلط رائج ٿي وئي آھي. ياري باشي، سفارشي ۽ دشمني واري ڪلچر ۾ مون کي ته نٿو نظر اچي ته ڪو سٺو نقاد پئدا ٿيندو يا ٿي به ويو ته اسين ان جي آجيان ڪنداسين. ان لئي بهتر آھي ته لکڻ وقت مٿي ۾ ويٺل نقاد کي ”جاگتي رهنا“ جو آواز ڏيئي پوءِ لکڻ گهرجي ۽ اھا ڳالھه اسان جي هن هاڻوڪي ٽهي پاڻ لئي طئه به ڪري ورتي آهي. ڪنهن به نقاد جي رحم ڪرم کان سواءِ جيئندڙ هي پورو نسل، جنهن ۾ آئون پاڻ به شامل آهيان ته منهنجو ڀاءُ ناشاد رحم علي موسيپوٽو به شامل آهي.
ناشاد جي هن ناول جو توڙي جو مون مسودو ته بنھه پڙهيو به ناهي، ڪن ٻين سببن ۽ انيڪ مصروفيتن ايتري مهلت ئي نه ڏني، جو هن ناول کي سندس پهرين ارتقائي صورت ۾ پڙهجي ها، پر پوء به آئون پاڻ سان ناشاد جي پراڻن واسطن ۽ سندس پڙهيل اڳوڻي شاهڪار نثر جي آڌار تي اهو لکڻ ۾ ڪو به عار نٿو محسوس ڪريان. مون کي چؤماسي جي مينهَن جهڙي پَڪ آھي ته ناشاد جي قلم ايئن اجايو کيڙي ۾ پنڌ نه ڪيو هوندو. هن ناول ۾ ناول ضرور شامل هوندو، موضوع سان نڀايل هوندو. تيلي مان ٿنڀ ٺاهڻ جهڙي ڪا به ڳالھه نه هوندي. آئون ناشاد ۽ ناشاد جي هن ناول لئي هڪ جيترو دعاڳو آهيان.
روحل ڪالرو
لاهور 23/5/2016