اڄوڪا ميلا
تنگيء سوڙيء ۾ ٿينداسون طالب سندء در جا.
اسان مڃيو محمدصہ آ اسان جو رھنما روشن،
اسين آھيون ۽ رهنداسون پاسي پاڪ سرور جا.
وھابي ڀل چون مونکي انھيءَ جو خوف ڪو ناھي،
نہ پوڄاري ڪڏھن ٿينداسون اھل قبر جا.
ڀڄن ٿا بيحيا ڪاھيو رنون پنھنجيون مقامن تي،
انھيءَ زيارت ۾ پسجن ٿا عجب احوال ان پڙ جا.
زيارت ڪن جي ڄارين ۾ ليون لاڻا ڪني جانچيا،
ڀريل ھوندا ڀٽارين سان وڏا ويڙھا ڪني ڀر جا.
ڪڙڪ ڪٺمال بازو بند ھسي منڊيون ۽ چندن ھار،
وسائينديون پائي ويڙھا پسي روئي پنھنجي دلبر جا.
وصل جو آب ميلي ۾ سڪايل کي ملي ويندو،
جنين جي دل م ھو جيڪي اجي حاصل ٿين درجا.
لکان ڪھڙيون ڪھاڻيون مان پڇاڙي جي نتيجن جون،
اشارن سان مٿي ميلن اچن آواز سر سر جا.
ھئا بيشڪ سڀئي ڪامل رچائي وقت ويا مانجهي،
سدا ٻانھا سچا صادق ھئا ﷲ اڪبر جا.
پٺيان بي دين بڇڙن ھي ٺڳيءَ جو ٺاھ اڄ ٺاھيا،
محض ڪوڙا ڪسب آھن رڳي ڦر ۽ تڪبر جا.
سچن لاءِ شل محبت ھئي ججهي پيراڻي جي دل ۾،
مخالف آھي انھن جو جي آھن رشتہ منڪر جا.