استاد پيراڻو ڳاهو جي زندگي جا ڪجهہ واقعا (محمد قبول ڳاھو)

هونئن تہ جيڪر ويھي زندگي جي واقعن تي لکبو تہ هڪ ڪتاب ٺھي ويندو ليڪن هتي آئون ڪجهہ مختصر واقعا بيان ڪريان ٿو. بقول سائين فتح محمد مڏو جي تہ ڳوٺ ٽڳٺيو جي رھواسي تہ 1970ع واري ڏهاڪي ۾ اسان جي هڪ ماڻھو حج جو فارم ڀرايو هو جيڪو آخري ڏينھن تي ڪجهہ ڪاغذن تي صحيحون نہ هئڻ ڪري اهو رد ڪيو ويو ۽ اسين ميرپورخاص ۾ عثمانيه هوٽل تي آياسين، جتي سائين پيراڻو ڳاهو اڪثر رهندو هو ۽ پنھنجي هڙان وڙان خرچ ڪري ٿر جي ماڻھن جا مسئلا حل ڪرائيندو هو . اسان جڏهن سائين پيراڻو ڳاهو سان حقيقت ڪئي تہ سائين بروقت اسان کان ڪاغذ کڻي روانو ٿيو ۽ ٻن ڪلاڪن کانپوءِ موٽي اچي اسان کي مبارڪ ڏنائين تہ توهان جو فارم بحال ٿي ويو ۽ سڀاڻي توهان جي ماڻھو جي بحري جھاز ۾ سيٽ بوڪ آهي. اسان سائين جو شڪريو ادا ڪيو. ائين هڪ ڳوٺ (جُهن) جو هڪ پوڙهو شخص جنھن جو نالو هاڻي منھنجي ذهن ۾ نہ آهي جنھن 1996ع ۾ مٺي ۾ هڪ هوٽل تي منھنجي سڃاڻپ کانپوءِ چيائين تہ سائين پيراڻو ڳاهو 1983/84 دوران مونکي گاڏي ۾ سفر دوران مليو ۽ حال حقيقت کانپوءِ مون چيو تہ سائين مون توهان جو نالو ٻڌو آهي اڄ ملاقات بہ ٿي، آئون هڪ غريب ماڻھو آهيان، منھنجو ڇوڪرو مئٽرڪ پاس آهي تنھنڪري اسانکي ڪا نوڪري وٺي ڏيو، سائين چيو توهان مٺي پھچي ڪاغذ مونکي ڏيو، مٺي پھچي مون ڪاغذ سائين کي ڏنا ۽ آئون ڳوٺ هليو ويس. 4/5 ڏينھن کانپوءِ مونکي منھنجي ڳوٺ جي گاڏي ۾ ڳوٺ اچي هڪ لفافو مليو، جڏهن پڙهڻ لاءِ مون پنھنجي پٽ کي ڏنو تہ انھيءَ ۾ هڪ آرڊر پرائمري استاد جو ۽ ان سان گڏ سائين پيراڻو ڳاهو جو خط هو ۽ منھنجو پٽ پرائمري استاد ٿي ويو. اسان سائين کي دعائون ڏنيون. (پاڻ اڄ بہ ﷲ ڏنو وري سڀاڻي ڏيندو ﷲ) توڪل واري زندگي گذاريندا هئا. 1989ع ۾ منھنجو پرائمري استاد طور آرڊر ٿيو ۽ آئون بابا سان گڏ ميرپورخاص فٽنيس سرٽيفڪيٽ وٺڻ لاءِ ويس، واپسي ۾ اسان ڊگهڙي شھر ۾ لٿاسين، اتي خان هوٽل جيڪا اڄ بہ ساڳي جاءِ تي هلندڙ آهي، انھي هوٽل تي بابا مانيءَ جو آرڊر ڏنو، پاڻ هميشہ سٺو کائيندا ۽ سٺو کارائيندا هئا. اسان ماني کائي جڏهن بل ادا ڪيو تہ ان وقت اهو بل 100 روپين کان ڪجهہ مٿي هو، جڏهن تہ پاڻ وٽ کيسي ۾ 100 روپيہ هئا. هوٽل وارو واقفڪار هئڻ ناتي چيائين سائين ڪا ڳالھہ ناهي ٻئي دفعي مٿيان پئسہ ڏيئي ڇڏجو. جڏهن هوٽل کان ٻاهر نڪتاسون تہ مون چيو هاڻي پاڻ وٽ ڪرايو بہ نہ آهي ڇا ڪنداسون تہ مونکي پاڻ چيائون بابا ماني بہ ﷲ ڏني ۽ ڪرايو بہ ﷲ ڏيندو تيستائين پويان ڪنھن همراھ سائين پيراڻا چئي پڪاريو ۽ ڊوڙي اچي مليو ۽ اسان کي واپس ساڳي هوٽل اندر وٺي هليو ۽ چانھ پياري چيائين سائين مون ڪنھن ڪم لاءِ توهان کي عرض ڪيو هو تہ پاڻ يڪدم پنھنجي پاتل ڪوٽ جي اندرئين کيسي ۾ هٿ وجهي ڪجهہ ڪاغذ ڪڍي چيائين هي تنھنجو ڪم هي انھي جو آرڊر منھنجي اندازي موجب اهو روينيو جو ڪو ڪم هو، مون محسوس ڪيو تہ اهو ماڻھو خوشيءَ ۾ نہ پئي ماپيو ۽ هڪدم 500 روپيہ ڪڍي چيائين سائين هي آئون توهان کي مٺائي ڏيان ٿو، بابا جي انڪار جي باوجود هُنَ اهي پئسا کيسي ۾ وجهي هٿ ٻڌي دعائون ڏيندو هليو ويو ۽ بابا مونکي چيو ڏس ماني بہ ﷲ ڏني ڪرايو بہ ﷲ ڏنو.
پاڻ اوطاقي سخي مرد بہ هئا. بقول سچو ميگهواڙ جيڪو اسان جي ڳوٺ جو ۽ حال حيات بہ آهي تہ سائين پيراڻو هميشہ اوطاق تي تمام ديسي ۽ لذيذ کاڌا تيار ڪرائي مھمانن کي کارائيندو هو، جنھنڪري ان وقت جي هڪ (ڪوٽار) جيڪو تپيدار جو پٽيوالو هوندو آهي جنھن هڪ پھاڪو ٺاهيو تہ ڏانٽو ۽ گاه -لڻ ۽ پيو کاءُ- واھ پيراڻا ڳاها - پر اسان جو بہ لاپو آيو اوهان کي (لاپو) ڍل جڙ وصولي وقت تپيدار ڪوٽار لاءِ وٺندا هئا تہ اڪثر اهو ڪوٽار ديسي ڪڪڙ ۽ ديسي کاڌا کائي
اهو پھاڪو ڏيندو هو جيڪو اڄ بہ مشھور آهي. ﷲ پاڪ شال جنت الفردوس ۾ اعليٰ مقام عطا فرمائي، (آمين).
**

مختلف موضوع

اي مُجيري ڪجهہ تہ ڏي (استاد پيراڻو ڳاهو جون ساروڻيون)