شخصيتون ۽ خاڪا

سڄڻ ماکيءَ منڌ

  سرمد کوسي جو هي پنجون ڪتاب نامور ادبي، علمي ۽ سماجي شخصيتن تي لکيل خاڪن جو مجموعو آهي. ڪتاب ۾ ننڍا وڏا ڪُل 42 خاڪا شامل آهن. سرمد کوسي جي ٻولي سليس ۽ سادي آهي، هن شخصيتن کي مانُ ڏيندي نہ رڳو خاڪا نويسي ڪئي آهي پر هن سندن اهڙا اسڪيچ جوڙيا آهن، جن ۾ انھن شخصيتن جو خوبصورت عڪس نظر اچي ٿو. هن ڪتاب ۾ شامل استادن تي لکيل خاڪا يا سندس امڙ ۽ بابا تي لکيل تاثر پڻ وڻندڙ آهن. سرمد گهڻو ڪري انھن شخصيتن تي لکيو آهي جن کيس متاثر ڪيو يا سندس زندگيءَ تي مثبت اثر ڇڏيا.

  • 4.5/5.0
  • 246
  • 50
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • سرمد کوسو
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book Sajjan Makhi'a Mandh

سائين عبدالعزيز صاحب خوش رهو

هي 2014ع جي ڳالھہ آهي، آئون پنھنجو جوائننگ آرڊر کڻي گورنمينٽ هائير سيڪنڊري اسڪول ٽنڊوباگو ۾ نوڪري جوائن ڪرڻ وڃان ٿو. اسڪول ۾ داخل ٿيندي، مون کي جيڪو پھريون شخص ملي ٿو، سو هو محترم سائين عبدلعزيز خواجہ صاحب. اُن کانپوءِ سائين مون کي پرنسيپال جي آفيس ۾ جوائننگ لاءِ وٺي هليو. اِها هُئي سائين سان پھرين شناسائي. مون سائين سان گڏ تقريبن 4 سال گڏ ڪم ڪيو ۽ سائين 2018ع ۾ پنھنجي سرڪاري نوڪري مان پرنسپال جي عھدي تي هوندي رٽائرمينٽ ورتي.
انھي چار سالن جي وقت ۾ سائين سان گڏ رهندي مون کي گهڻو ڪجهہ سکڻ جو موقعو مليو. سائين اڪثر رش ۽ هجومن کان پري رهندو هو. ڪنھن بہ مسئلي کي وڌائڻ بجاءِ اُن کي خوش اسلوبي سان نبيري ختم ڪرڻ جي ڪوشش ڪندو هو. سائين، تقريبن پنھنجي زندگي جا لڳ ڀڳ پنجٽيھہ سال پڙهائڻ جي شعبي کي ڏنا. انھي دوران سائين وٽان شاگردن جو وڏو انگ پڙهي نڪتو، جيڪو سندس عزت دل سان ڪندو آهي.
مون کي ذاتي طور تي سائين تمام گهڻو ڀائيندو آهي. سندس انھي خلوص ۽ پنھنجائپ کي آئون بہ دل سان محسوس ڪندو آهيان. سائين ڪڏهن ڪڏهن مون کي پنھنجي وڏي مائٽ وانگر ڪا ڳالھہ سمجهائيندو هو تہ، اُن وقت سائين لاءِ منھنجي دل ۾ عزت اڃا بہ وڌي ويندي هُئي. مون کي سائين اڪثر اِها نصيحت ڪندو هو تہ، زندگي ۾ هميشہ گهٽ ڳالھايو، اجايو بحث نہ ڪريو، جتي اوهان جي اهميت نہ هجي، اُتان پري هليا وڃو، فضول خرچ نہ ڪريو، ڪنھن مان اجائي اميد ۽ حجت نہ ڪريو، پنھنجي ڪم سان ڪم رکو وغيرہ....
سائين جڏهن اسان جي اداري جو پرنسيپال ٿيو تہ، مون کي اڪثر اِهو چوندو هو تہ، سرمد پنھنجي سبجيڪٽ پڙهائڻ سان گڏ شاگردن جي ڪيريئر ڪائونسلنگ بہ ڪندو ڪر. اُن حوالي سان اڪثر شاگردن کي بہ چوندو هو تہ، سرمد کان رهنمائي وٺو. ڪڏهن ڪڏهن مون کي پنھنجي آفيس ۾ گهرائي ڪو ڪم چوندو هو تہ، اُهو بہ تمام پيار واري انداز ۾ چوندو هو. آئون سندن آفيس ۾ وڃڻ کان پھرين جڏهن اِهو چوندو هئس تہ، سائين آئون اندر اچي سگهان ٿو؟ تہ جواب ۾ سائين مسڪرائي چوندو هو تہ، جي پُٽ اچو.
موقعي جي مناسبت سان کل ڀوڳ ڪرڻ جو فن بہ سائين وٽ ڪمال جو آهي. سائين جيڏو مزاح ڪندو آهي، ايڏو ئي وري سنجيدہ بہ آهي. مون اهو نوٽ ڪيو هو تہ، سنجيدہ موضوعن تي ڳالھائيندي اڪثر سائين جون اکيون ڀرجي اينديون آهن ۽ ڪڏهن ڪڏهن تہ نير اکين مان ڇُلڪي بہ پوندا هُئس. خاص طور تي جڏهن معاشي طور غريب شاگردن جو ذڪر ڪندو تہ، اُن وقت سائين جي اها ڪيفيت ٿي ويندي هُئي.
سندس رٽائرمينٽ کان هڪ مھينو پھرين ڪنھن دوست (جنھن کي آئون بہ سڃاڻان) سندس دل ڏکوئي، تہ سائين مون کي فون ڪري هڪ معصوم ٻار وانگر اِها دانھن ڏني تہ، تو واري يار هي بيواجبي ڪئي آهي. پر اِها بہ سائين جي ڪشادہ دلي هئي جو پاڻ اِهي سڀ ڳالھيون وساري ٻئي ڏينھن انھي دوست سان ڏاڍي پيار ۽ پنھنجائپ سان مليو.
اسان جي سماج ۾ سائين عبدلعزيز صاحب جھڙا ماڻھو تمام ٿورا آهن، جيڪي خاموشي سان پنھنجو ڪم ڪندي، سکڻ ۽ سمجهڻ وارن کي گهڻو ڪجهہ سيکاري ۽ سمجهائي ويندا آهن.

(20 مارچ 2020ع)