معصوم مزاج رکندڙ منورحسين ديوانو
اهڙي طرح جڏهن يونيورسٽي ۾ عيد جون موڪلون ٿينديون آهن تہ سڀ شاگرد پنھنجي پنھنجي ڳوٺن ڏانھن، عيد ملھائڻ لاءِ واپس ويندا آهن. هڪ ڀيري چيائين تہ هن عيد تي ڳوٺ نہ هلندس، اِتي اڪيلو ئي عيد ڪندس. چيومانس ايئن نہ ڪر، مائٽ پريشان ٿيندا تہ ڇو نہ آيو. چيائين تہ ”مائٽن سان هميشہ پيا عيدون ڪريون، هن ڀيري رڳو پنھنجو پاڻ سان ٿا عيد ملھايون...“ سو، هي عيد تي ڳوٺ نہ ويو ۽ سندس مائٽ واقعي بہ پريشان ٿيا.
هِن کي اسان پيار مان منور حسين ديوانو سڏيون ٿا، ڇو تہ سندس ڪاليج واري زماني ۾ هن جي اڪثر ڪتابن تي سندس نالي سان گڏ ديوانو لکيل هوندو هو. اهڙي طرح پوءِ هي ديوانو ٿي ويو. هِن ديوانگي بہ ڪئي، پيار بہ ڪيو ۽ عشق بہ ڪيو. انھن سمورن هن کي سون ڪري ڇڏيو. پنھنجي مزاج ۾ بيحد حساس ۽ معصوم، ٻين جو خيال رکندڙ ۽ درگذر ڪندڙ انسان آهي.
هن سماج جي بيحسي، ناجائزي ۽ ناانصافي کي خاموشي سان ڀوڳيو آهي. هِن انھن کي بہ وڏي دل سان معاف ڪري ڇڏيو، جن ساڻن بيوفائي ڪئي. هي هڪ بيباڪ ۽ زندہ دل انسان آهي. ساڻس جڏهن بہ ملبو آهي تہ هڪ خوشي جو احساس ٿيندو آهي.
پيشي جي لحاظ کان استاد آهي. حڪومت پاران استادن سان ٿيندڙ زيادتين تي بہ واھہ جا ڇوھہ ڇنڊيندو آهي. چوندي آهي استاد ٿي ڦاٿا آهيون. نہ حڪومت وٽ ڪو قدر آهي ۽ نہ ئي سماج وٽ ڪو قدر آهي. وري چوندو تہ استاد نہ ٿيون ها تہ ٻيو ڇا ٿيون ها؟ پاڻ کان ٻيو ڪجهہ نہ ٿئي ها. خانگي ادارن تي بہ ڏاڍي ڪاوڙ اٿس، چوندو رڳو ٺڳي جو ٺاھہ ٺاهيو ويٺا آهن، سماجي بھتري سان هنن حرامخورن جو ڪو واسطو ناهي. سندس سبجيڪٽ سماجيات آهي. ان ڪري کيس سماج تي وڏي ڪاوڙ آهي. چوندو تہ هي ماڻھو نچڻ ڪڏڻ ۽ هنبوڇيون هڻڻ ۾ خوش آهن. هنن جو ڇا وڃي تعليم ۾! تعليم اسانجي ماڻھو ۽ سرڪار جي ترجيح ۾ ئي ناهي.
(10آڪٽوبر 2024ع)