جگري يار - بشير ڳھيلڙو
بشير منھنجو ڪاليجي جي زماني جو يار آهي. بشير جون ڪيتريون ئي ڳالھيون مونکي وڻنديون آهن پر سڀ کان مٿي مونکي سندس مطالعو، ڪتابن سان چاھہ ۽ شاھہ سائين جي شاعريءَ جي حوالي سان ڪم تمام گهڻو وڻندو آهي. دل چوندي آهي تہ لطيف جو موضوع ڇيڙي پوءِ هن کي ويٺو ٻُڌجي.
ڪچھرين جو بہ ڪوڏيو آهي پر جي سندس مزاج موڙ کاڌو تہ ڪيترائي ڏينھن گم ٿي ويندو آهي. فون جو بہ جواب ناهي ڏيندو. مونکي سندس اِها ڳالھہ بہ وڻندي آهي. جڏهن شور وڌي وڃي تہ پوءِ ماڻھو کي مجبورن ايئن بہ ڪرڻو پوندو آهي. انھي حوالي سان هي هڪ ڏکوئيندڙ ڳالھہ ٻُڌائيندو آهي تہ ”جڏهن منھنجي والد صاحب اوچتو هي جھان ڇڏيو تہ آئون ڪنھن ڪم سبب گهر کان ٻاهر هئس ۽ مونکي فون ڪري ٻُڌايو ويو تہ تنھنجو پيءَ هن دنيا ۾ ناهي رهيو. اُن ڏينھن کان جڏهن بہ موبائيل جي رنگ ٽون وڄندي آهي تہ ڪنبي ويندو آهيان ۽ ڳالھائي ناهيان سگهندو.“
هي اُهو شخص آهي، جيڪو مون سان پنھنجي اندر جا سُور اوري روئي بہ پوندو آهي. ڪيترائي ڀيرا سندس درد ڪٿا ٻُڌندي ۽ کيس سمجهائيندي مونکي اِهو محسوس ٿيندو آهي تہ آئون تہ هن کي پنھنجو درد ٻُڌائڻ آيو هئس پر هن تہ مونکان پھرين ئي اهڙي ڳالھہ ڪئي جو هاڻي پنھنجو درد ٻُڌائڻ بدران کيس سمجهائبو ۽ پرچائبو آهي.
بشير، مونکي پڙهڻ لاءِ مختلف ڪتابن جو صلاحون بہ ڏيندو آهي. جنھن مان سندس ذوق ۽ گهري مطالعي جو پتو پوندو آهي. اسان گڏجي پنڌ بہ ڪيا آهن، اوجاڳا بہ ڪيا آهن ۽ ڏک سک بہ سليا آهن. پڙهائڻ واري پيشي سان لاڳاپيل هجڻ ڪري، هي پنھنجي شاگردن جو بہ پسنديدہ استاد رهيو آهي.
اميد اٿم تہ بشير جو ڪتابن سان اِهو پيار سلامت رھندو.
(01 آڪٽوبر 2024ع)