بيبي ننڊ سان ٻه اکر
تو ۾ ٻه چار خاصيتون ڏاڍيون چڱيون آھن جو تون ٿَڪن ماندن سان حتي المقدور ھمدردي پئي ڪرين. ٻارن کي ماءُ جي جھوليءَ وانگر لولي ڏيئي پئي سمھارين ۽ جنھن مھل ماڻھو سمھن ته انھن کي مزي مزي جون آکاڻيون کڻي پئي ٻڌائين، وري ڪي ته تو ۾ خرابيون به آھن، جو تون خوشيءَ ۾ خوش رھين ۽ دک ۾ دور. تندرست ۽ نوجوانن کي ته ھر ھر تنوار ڏئي پئي تاڻين. پر ويچارن ٻڍن ۽ بيمارن وٽ ته ليئو به نه پائين. تنھنجو رعب ايڏو آھي جو جنھن وٽ ويٺي ھجين ته ان ڏانھن ماڻھو پٻن تي پيا ھلن ۽ چپن ۾ پيا ڳالھائن ته متان ڪو آواز ٿئي ۽ اڳلي جو آرام ڦٽي ۽ توکي خلل رسي.
تون معشوقن جي اکين ۾ ويھي انھن کي ننڊ اکڙيون ڪري نشيليون ۽ خوبصورت بنائين.
ماڻھو انھن کي ”نيم باز نيڻ“ ڪري ڪوٺين. تو ۾ ھڪ ڳالھ عجيب آھي، جو تون غريبن سان غريب ٿي رھين، ڇالاءِ ته نه گرميءَ ڪري گرم مزاج رکين ۽ نه مڇرن کان منھن موڙين ۽ نه وري منگھڻن کان پري رھين: مگر اميرن جي دروازن تي ته ٽلندي ٽمندي ھڪ ھڪ قدم تي سؤ سؤ ناز، جو پير پائڻ سان چوٽي وڃي آسمان سان لڳي. ٿوري گرمي زيادہ ٿئي ته بس پکي يا خس ٽٽيءَ کان سواءِ اک نه ڏيکارين. مڇرن جي آواز کي ته پري کان پئي ڪنائين. ٿورڙوئي ڀڻڪاٽ ٿيو ته ڳولي نه لڀين، پتو ئي نه لھ. اجھو ھتئون وئي، اھا وئي!!
الله الله! تنھنجيون ريتيون، رسمون ۽ شوخيون شرارتون به قھر جون آھن. مان ويچارو بتيءَ اڳيان پيو تنھنجي تعريف لکان ته تون ھورڙيان ھورڙيان پير پير ۾ پائيندي، سُرندي ۽ سرڪندي پئي اچين. اڃا ٿورڙو ئي چُريس ته وئي ڙي وئي! نڪو پير نه کر!!
اجھو وري اھو شرارتي شيوو اختيار ڪيءِ، مذاق ئي ڪر، مگر اھا چنچل چال ۽ البيلي اک ته ڏيکار! لاحول ولا قوة! وري اھا ئي ڳالھ!! خير تون اڄ به لکڻ نه ڏيندينءَ. خير جتي تنھنجي مرضي. تون................تون................. ختم ڪر.