نيڻ جڏهن اٽڪيا، روح ٻئي ڦٿڪيا.
روح ٻئي ڦٿڪيا.
منهنجو ديس الا،
سومل جا دوکا.
چنڊ به گُهوريو آ،
ڇاتيون هاڻ لڪاءِ.
پوپٽ رنگ هئا،
مومل جا ماڻا.
اسان ٻئي قبوليا،
مڌ وٽي، ڦٽڪا.
مينديءَ لاس الا!
شايد آئي آ!
ٿر بر آهي وٺو،
ڇوڙي آ ڇيلا!
بٽڻن کي دٻائيندي فونٽ سائيز مٽايو