شروعات
﷽
خميس ڏينهن سياري جي ٿڌي صبح ويلي 12 جنوري 1995ع تي ٻانگ مهل اٿيس. وضو ۽ نماز پڙهيم ۽ سنڌ جي شهر فريدآباد وڃڻ جي تياري ڪيم. هونئن ته ساري رات بدران صبح مهل گهري ننڊ ايندي آهي. صبح جي نماز به هلي ويندي آهي. سُستي جي ڪري ساڍا اٺ يا نائين بجي جاڳ ٿئي ٿي. پر اڄ سنڌ وڃڻ جي ڪري سوير جاڳي پيس. سفر جون ضروري شيون سوٽ ڪيس ۾ سهيڙي، چانهه جي پيالي پي، سوٽ ڪيس گاڏي ۾ رکيم. جناب پروفيسر عبدالرزاق صابر جي در تي ڪار آندم. جو هن کي ۽ هن جي وڏي پٽ حميد اختر کي به هلڻو هيو. حميد اختر ايف ايس سي جو امتحان ڏنو هو. ۽ کيس سنڌ ايگريڪلچر زرعي يونيورسٽي ۾ داخلا جي خواهش هئي جناب صابر صاحب جو تعلق زميندار گهراڻي سان آهي. ڪرد گاپ ۾ سندن زمينون آهن. پاڻ هارپو به ڪن ٿا. جيرو، بصر، پٽاٽا يا ڪڻڪ پوکن ٿا. اهو علائقو ڪافي سرسبز هيو. پر پاڻي جي گهٽتائي جي ڪري “ڪاريز” (1) سڪي ويا ۽ ٽيوب ويل جي ذريعي پاڻي مهيا ڪيو ويو. ان ڪري اباڻي پورهيي کي نئين دور ۾ وڌائڻ لاءِ حميد اختر همت ڪئي ان کان سواءِ حميد اختر کي شاعري جو به شوق آهي. پر هو پنهنجي پيءُ کان لڪائي شاعري ڪري ٿو.
حميد اختر جواني جي عمر ۾ آهي. ان عمر ۾ شاعر عشقيه غزل لکندو آهي. ۽ اهو هڪ فطري عمل آهي. حميد اختر پنهنجي پيءُ کان اصلاح نه ٿو وٺي. جو صابر صاحب پنهنجي پٽ کي دوست واري حيثيت ناهي ڏني. حميد اختر هڪ تابعدار پٽ جي حيثيت ۾ شرم وچان پنهنجي پيءُ سان ڪا حجت نه ٿو ڪري. پر پوءِ به پروفيسر صابر صاحب کي ڪجهه دير سان خبر پئي ته سندس پٽ شاعري به ڪري ٿو.
عبدالجبار يار جي پٽ عرفان حسن به شاعري شروع ڪئي کيس پروڙ لڳي ته شاعري سندس وِتُ کان مٿي آهي. شاعر جو پٽ هوندي به هن شاعري کان توبه ڪندي چيو:
(براهوئي کان في البديهه منظوم سنڌي ترجمو)
مونکي شاعري جو شغل ناپسند
قسم تي هي ڌنڌو اصل ناپسند
هي ڳالهيون ڊگهيون ڪهڙو مقصد رکن!
توهان کان ڪيان مان نقل ناپسند
چڱو ڪم ڪندس! پاڻ هن قوم لئه
جو سهڻن جو ڀاڪر بغل ناپسند
جتي ڳالهه هر دم هلي حسن جي،
ته ان قسم وارو غزل ناپسند
سڀن کي سنيهو اي عرفان ڏي!
مونکي بي عمل جو عمل ناپسند
عبدالجبار يار جي پٽ شاعري کان توبه ڪئي پر محترم صابر صاحب جي پٽ پيءُ وارو پنڌ ورتو ۽ اڃا تائين شاعري پيو ڪري. رب ڪريم کيس ڪامياب ڪري!
سيءُ ڪافي هيو اسان ڊگها ڪوٽ پاتا. ٿڌ جي ڪري موٽر جي وک به هلڪي رهي مگر جوش جذبي سان منزل ماڻيندا، بولان جي ور وڪڙن مان گذرون پيا.