فقير غلام علي “مسرور”
عجب ماڻهو اڄوڪي ٽاڻي رهن - ڪرن ٿا شڪارپور ۾،
مزي سان پنهنجي ڪمين وهاڻي اچن - وڃن ٿا شڪارپور ۾.
لچا لفنگا اڇن وڳن سان، وڏا وڏيرا وڏن پڳن ۾،
مزور واندا گهٽين دڳن سان گهمن - ڦرن ٿا شڪارپور ۾.
چڱي مٺي جا ٻه - چار نوڪر، ڏُڪر جي جن کي لڳي نه ٺوڪر،
ٻيا سڪولي غريب ڇوڪر نچن - ڪڏن ٿا شڪارپور ۾.
ملي نه لهڻو رهيل ڪمايل سدا سڃن جا سوين ستايل،
ٻيا گهڻا مون جيان دکايل مرن - جيئن ٿا شڪارپور ۾.
گهڻائي ڪال و نچال وارا گهڻائي خارج خصال وارا،
تڏهن به خاصي خيال وارا اُٿن - ويهن ٿا شڪارپور ۾.
ڏسي هي حالت ڏڪي وڃان ڪجهه مگر نه دل جو ڀرم ڀڃان ڪجهه،
گهڻا ويا گهر ڊهي اڃان ڪجهه ڪِرن - ڊهن ٿا شڪارپور ۾.
وڌيڪ “بدوي” نه ڪر حڪايت اها حڪايت چون شڪايت،
گهڻائي اهڙا ذليل عادت هڻن - کڻن ٿا شڪارپور ۾.