شعبان “بخت”
سائينجن: سنڌ جي مختلف شهرن ۾ رهندي، علم و ادب لاءِ پاڻ پتوڙيندا رهيا آهن. هالا جي سُکر ۽ ستابي سرزمين تي “ماهوار فردوس” رسالي جي ادارتي بورڊ ۾ رهندي، فردوس کي واقعي ادبي دنيا لاءِ فردوس بنائيندا رهيا. ماهوار “ڳوٺ سڌار” ۾ سندن خدمتون وسارڻ جوڳيون نه آهن. جيڪب آباد ۾ روزانه اخبار “سارنگ” کي شاهه لطيف رحه جي سر سارنگ جو آهنگ بخشيائون. روزانه اخبار “هلال پاڪستان” سکر کي پنهنجي غير معمولي صلاحيتن سان چار چنڊ لڳايائون. ان کان پوءِ، ماهوار “نئين زندگي” ڪراچي / حيدرآباد کي نئين زندگي ڏنائون. جتان رٽائر ٿيڻ کان پوءِ محترم استاذي غلام رسول ميمڻ صاحب جن جي گذارش تي هفتيوار اخبار “ناياب” جي ادارت جو قلمدان سنڀالي شڪارپور کي پنهنجي علمي ۽ ادبي خدمتن سان نوازيو. محترم “بخت” صاحب جن “صنعت” “سامي” ۽ “اياز” جي سرزمين تي ڪي پل گهاريندي، هن شهر جي مٽي ۽ مِٺي ٻوليءَ جي هُڳاءَ سندس هينئڙي کي جيڪو قرار ڏنو، سو سندس رباعيات مان ظاهر ٿئي ٿو:-
“ڀنڀور” جي آهي ته سڃاڻپ “سسئي”،
“مارئي” ڪري مشهور “ملير” آهي ٿي؛
پر آهي عجب جهڙي “شڪارپور” جي شناخت،
لهجي ۾ مٺي ماکي کان ان جي ٻولي.
“ٻوليءَ” جي حوالي سان ڪبي کوج ته پوءِ،
هن اٽل متي مول جو ئي پوندو پتو؛
مٺي سا مٺي، کاري سان کاري ٿي ٿئي،
آهي اهو اسرار سڄو “مٽيءَ” جو.
هن خطه جي “مٽي” ئي مٺي ماکي هئي،
هر شيءِ جا ٺهي ان مان مٺي ئي ٺهي؛
هن مٽي مان ماڻهو جڙيا اَزلي مٺڙا،
۽ ٻولي به مٺڙي ٿي، هنن ماڻهن جي.
هن “مٽي” جي ميٺاج جو آ راز مٺو،
ان راز سان هر ساز ۽ آواز مٺو؛
“صنعت” مٺو، “سامي” مٺو، “اياز” مٺو،
هر ڪنهن جي ئي آ فڪر جو پرواز مٺو.
جنهن هنڌ به، جيڪو به آ ماڻهو مٺڙو،
چوندس ته اهو آهي هن ئي خطه جو؛
“آذر” هجي ناياب، بدايوني ته به،
توڻي جو لڏي “صبر” به پنجاب ويو.
ميٺاج سان منسوب آ شهرت ان جي،
ميٺاج سان محڪم آهي عزت ان جي،
ميٺاج سان ئي “بخت” انهيءَ موهيو آه،
ميٺاج ئي ميٺاج آ حقيقت ان جي.