تاريخ، فلسفو ۽ سياست

شڪارپور تاريخ جي آئيني ۾

ڪتاب ”شڪارپور تاريخ جي آئيني ۾“ اوهان اڳيان پيش ڪجي ٿو جنهن جو ليکڪ نقش ناياب منگي آهي. هن ڪتاب جي تحقيق ۽ سهيڙ نوجوان شاعر ۽ ليکڪ محترم حسيب ناياب منگي ڪئي آهي.
جيتوڻيڪ اڄ به شڪارپور جا تاريخي اهڃاڻ ماضيءَ جي حسين داستانن جي نموني طور موجود آهن.ڪنهن به ليکڪ ۽ باشعور طبقي لاءِ پنهنجي شهر توڙي علائقي جا قديم آثار پنهنجي گهر جيان پيارا ۽ عزيز آهن، سائين نقش ناياب منگي جي به پنهنجي شهر شڪارپور سان محبت ۽ انس جو اندازو سندس هن ڪتاب ۾ شامل تحريرن مان لڳائي سگهجي ٿو. جنهن ۾ شڪارپور جي تاريخي ورقن ۾ موجود خاص طور مختلف دورن ۾ شهر جي عروج ۽ زوال جو مختصر ذڪر پڻ جامع نموني سان بيان ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي وئي آهي.
Title Cover of book شڪارپور تاريخ جي آئيني ۾

شعبان “بخت”

استاذ محترم شعبان “بخت” ولد رسول بخش جن جي شخصيت ادبي دنيا ۾ ڪنهن به رسمي تعارف جي محتاج نه آهي. پاڻ پنهنجي علمي صلاحيتن سان سرائڪي ۽ سنڌي ٻوليءَ جي ادب کي اوج تي رسائيندي، ڪارن وارن مان اڇا ڪري ڇڏيائون. اهو ئي سبب آهي جو سنڌي ٻوليءَ جي مشهور گيت گو شاعر ڊاڪٽر قيوم “طراز” سنه 1993ع ۾ کين ڏسندي چيو هو ته “افسوس! “بخت” جا وار به اڇا ٿي ويا!!”.
سائينجن: سنڌ جي مختلف شهرن ۾ رهندي، علم و ادب لاءِ پاڻ پتوڙيندا رهيا آهن. هالا جي سُکر ۽ ستابي سرزمين تي “ماهوار فردوس” رسالي جي ادارتي بورڊ ۾ رهندي، فردوس کي واقعي ادبي دنيا لاءِ فردوس بنائيندا رهيا. ماهوار “ڳوٺ سڌار” ۾ سندن خدمتون وسارڻ جوڳيون نه آهن. جيڪب آباد ۾ روزانه اخبار “سارنگ” کي شاهه لطيف رحه جي سر سارنگ جو آهنگ بخشيائون. روزانه اخبار “هلال پاڪستان” سکر کي پنهنجي غير معمولي صلاحيتن سان چار چنڊ لڳايائون. ان کان پوءِ، ماهوار “نئين زندگي” ڪراچي / حيدرآباد کي نئين زندگي ڏنائون. جتان رٽائر ٿيڻ کان پوءِ محترم استاذي غلام رسول ميمڻ صاحب جن جي گذارش تي هفتيوار اخبار “ناياب” جي ادارت جو قلمدان سنڀالي شڪارپور کي پنهنجي علمي ۽ ادبي خدمتن سان نوازيو. محترم “بخت” صاحب جن “صنعت” “سامي” ۽ “اياز” جي سرزمين تي ڪي پل گهاريندي، هن شهر جي مٽي ۽ مِٺي ٻوليءَ جي هُڳاءَ سندس هينئڙي کي جيڪو قرار ڏنو، سو سندس رباعيات مان ظاهر ٿئي ٿو:-
“ڀنڀور” جي آهي ته سڃاڻپ “سسئي”،
“مارئي” ڪري مشهور “ملير” آهي ٿي؛
پر آهي عجب جهڙي “شڪارپور” جي شناخت،
لهجي ۾ مٺي ماکي کان ان جي ٻولي.
“ٻوليءَ” جي حوالي سان ڪبي کوج ته پوءِ،
هن اٽل متي مول جو ئي پوندو پتو؛
مٺي سا مٺي، کاري سان کاري ٿي ٿئي،
آهي اهو اسرار سڄو “مٽيءَ” جو.
هن خطه جي “مٽي” ئي مٺي ماکي هئي،
هر شيءِ جا ٺهي ان مان مٺي ئي ٺهي؛
هن مٽي مان ماڻهو جڙيا اَزلي مٺڙا،
۽ ٻولي به مٺڙي ٿي، هنن ماڻهن جي.
هن “مٽي” جي ميٺاج جو آ راز مٺو،
ان راز سان هر ساز ۽ آواز مٺو؛
“صنعت” مٺو، “سامي” مٺو، “اياز” مٺو،
هر ڪنهن جي ئي آ فڪر جو پرواز مٺو.
جنهن هنڌ به، جيڪو به آ ماڻهو مٺڙو،
چوندس ته اهو آهي هن ئي خطه جو؛
“آذر” هجي ناياب، بدايوني ته به،
توڻي جو لڏي “صبر” به پنجاب ويو.
ميٺاج سان منسوب آ شهرت ان جي،
ميٺاج سان محڪم آهي عزت ان جي،
ميٺاج سان ئي “بخت” انهيءَ موهيو آه،
ميٺاج ئي ميٺاج آ حقيقت ان جي.