سهڻي ۽ پارس
منهنجي پٽ ۽ ڌيءُ ٻنهي وٽ موبائيل هو، Net هئي، ڪمپيوٽر استعمال ڪندا هئا، مون سڀ ڪجهه وٺي ڏنو هو ته جيئن هر ڳالهه ۾ هوشيار هجن ڪمپيوٽر USE ڪندي انهن کي ڪڏهن ڪڏهن ليڪچر ڏيندو هوس ته ڪنهن به ناڪاري شئي ڏانهن نه وڃجو، صرف هاڪاري شين طرف هججو، پنهنجي پڙهائي ۽ ڪمپيوٽر ڪورس تحت سبق حاصل ڪجو، ائين منهنجو دوست به اهڙي سجاڳ ۽ کليل ذهن جو مالڪ هو، اسان ڪيڏانهن به ويندا هئاسين ته گهڻو ڪري گڏجي ويندا هئاسين، جيئن هوٽلنگ ڪرڻ، گهمڻ ڦرڻ، شاپنگ.... جي مرد سان گڏ به نه هجون، پر اسان جي خاندان جون عورتون جتي ڪٿي گڏ هونديون هيون، اسان جي نوجوان ٻارن ۾ تمام گهڻي دوستي هئي، اسان جون ڌيئرون هاڻ انٽر ۾ پهچي چڪيون هيون، انهن ٻن ۾ تمام گهڻي انڊر اسٽيڊنگ هئي، نوجوان عمر، لا ابالي عمر .... موبائيل ۽ نيٽ جون استعمال ڪندڙ - پر اسان کي يقين هو ته هو ٻئي سٺيون آهن، اسان کي انهن تي اعتماد هو، هو بااخلاق آهن، اسان کي يقين هو ته هو ڪڏهن به بي اعتباري وارو قدم نه کڻنديون ۽ اسان جي اعتماد ۽ اعتبار کي نه ٽوڙينديون، هڪ ڏينهن مون کي فون آيو، الائي جي ڪنهن جو فون هيو، نئون نمبر هو، چيائين ادا ڇا توهان ايترا فار ورڊ ٿي چڪا آهيو ڇا؟ يا برگر فيملي ٿي وئي آهي توهان جي؟ چيومانس ڇا ٿيو؟ چيائين تنهنجي ڌيءُ ۽ ٻيون ٻه ٽي ڇوڪريون چار پنج ڇوڪرن سان انڊس هوٽل ۾ چانهه ۽ ڪافي پي رهيون هيون، ايترو مس چيائين ته منهنجي پيرن هيٺيان زمين نڪري ويئي، جڏهن مون پنهنجي دوست کي فون ڪري ٻڌايو ته هن جو آواز به ڀرجي آيو هو، اسان جڏهن گهر پهتاسين ته اسان جون ڇوڪريون گهر ۾ ويٺل هيون.
فون ڪندڙ شايد اسان جو پاڙيسري هو، پر نالو نه ٻڌايائين، چيائين اهي سڀ رسيس جي ٽائيم تي هوٽلن ۾ وڃي Refreshment ڪندا آهن، موڪل جي ٽائيم گهر اچي ويندا آهن، مون پنهنجي زال سان سڄو حال احوال ڪيو، ڳالهه کي Ignore ڪيوسين، ڪجهه ڏينهن بعد هڪ دفعو وري ساڳئي انداز ۾ فون آئي ته اسان جون ڌئيرون، ساڳين ماڻهن سان ساڳئي هوٽل ۾ ويٺيون آهن، اسان ٻئي دوست انڊس هوٽل هليا وياسين، اسان انهن کي ڏٺو، اسان جي پيرن هيٺيان ته زمين نڪري وئي، اسان کي ڏسي اسان جي ڌئيرن مٿان ڄڻ ته آسمان ڪري پيو، هو ٻئي اسان کي ڏسي اٿي بيٺيون ۽ ٻاهر نڪري ويون، انهن سان گڏ ويٺل ٻه ڇوڪريون ۽ چار ڇوڪرا به اٿيا، انهن سڀني کي اهو اندازو ئي نه هيو ته هي سڀ ڪجهه ڇا ۽ ڪيئن ٿي ويو، سهڻي ۽ پارس ڇو اٿيون، انهن هڪ ٻئي سان ڳالهايو، هو سڀ اٿي ويا ۽ اسان چانهه پيئڻ لاءِ ويهي رهياسين ته ڪجهه صلاحون ڪريون، اڄ اسان ٻنهي جي اکين سان ڏٺو ظاهري ته ڪا ڳالهه نه هئي، پر اسان جي لاءِ وڏي ڳالهه هئي، اسان جي ذهنن ۾ اها ڳالهه به برداشت ڪرڻ جي به سگهه نه هئي، اسان ايتري ڇڙواڳي، جيڪا اسان جي طرفان نه ڏنل هئي، ناقابل برداشت هئي، اسان ٻنهي جا کليل ذهن ئي بند ٿي رهيا هئا، مون گهر اچي سهڻي کان پڇيو ته توهان رسيس مهل ڪاليج ڇڏي هوٽلن ۾ ڇو ويندا آهيو، ايتري اجازت توهان کي ڪنهن ڏني آهي. سهڻي روئي پئي ماءُ کان مدد گهري ان کي چنبڙي پئي ۽ تيز روئڻ لڳي، ماءُ چيس سهڻي مون کي توهان مان اهيا اميد نه هئي، نه امان مون ۽ پارس ڪجهه به نه ڪيو آهي، بس اسان ڪاليج جي سهيلين جو ساٿ ڏنو، مون چيو سهڻي جڏهن توهان جو ڪاليج صرف گرلز ڪاليج آهي ته اهي چار ڇوڪرا .... توهان جا دوست ڪيئن بنيا.، نه بابا نه، اهي ڇوڪرا اسان جا دوست نه آهن، اهي ته ....، هن اڃا وضاحت پوري نه ڪئي هئي، مون هن کي چماٽ وهائي ڪڍي، پڇيو مانس.... ڇا سهڻي سڀاڻي کان توهان کي ڪاليج نه ڇڏيان. هوءَ ماءُ کي چنبڙي روئڻ لڳي، آءُ اٿي هليو آيس، شام جو واپس گهر آيس، سهڻي مون کان معافي گهري رهي هئي، ٻاڏائي رهي هئي، بابا آئينده اهڙي حماقت نه ڪندس. ڪا به غلطي نه ٿيندي ڀلي مون کي ڪاليج نه موڪليو، ڀلي مون کان موبائيل ڪمپيوٽر ڦري وٺو، پر اڳتي اهڙي غلطي نه ڪندس، منهنجي اکين کان پري ٿي وڃ، منهنجون اکيون الائي ڇو لال ٿي ويون هيون، ڳوڙها اکين ۾ ڀرجي آيا هئا، منهنجي زال به روئي پئي هئي، الله پاڪ خير ڪيو آهي، اهڙو ڪجهه نه ٿيو آهي، بس ڌيءُ کان ناداني ٿي وئي آهي، معاف ڪرينس منهنجي زال يڪ ساهي چئي وئي، مون چيو غلطي هڪ دفعو ٿيندي آهي، سهڻي کان پڇ هو ڪيترا دفعا ڪاليج ڇڏي وئي آهي، ڇا توکي يقين آهي ته هن ڪا به غلطي نه ڪئي هوندي، سهڻي قرآن پاڪ ۽ الله رسول جا قسم کڻي کڻي روئي رهي هئي، نه بابا الله پناهه ۾ رکي، مون کان ۽ پارس کان ڪا به غلطي نه ٿي آهي، ڪو به برو ڪم نه ڪيو آهي، بس اسان کان هوٽل تائين وڃي چانهه پيئڻ ۽ ڪمپني ڪرڻ جي غلطي ٿي آهي، ٻه ٽي ڏينهن هو ڪاليج نه ويون، شايد اسان جي جواب جي انتظار ۾ هيون، اسان ٻنهي دوستن ويهي سوچيو، منهنجي دوست به پارس بابت سڀ ڪجهه ٻڌايو ته هو به سهڻي وانگر روئي رهي هئي، اسان ٻنهي هڪ دفعو وري پنهنجو ذهن ڪشادو ڪيو، سهڻي ۽ پارس هڪ دفعو وري ڪاليج وڃڻ لڳيون، انهن کي چيوسين ته اميد ته اها غلطي توهان جي آخري غلطي هوندي، اسان جي پٽن پنهنجين ڀيڻن کي سمجهايو، ائين هڪ دفعو زندگي واري اڳتي وڌي چڪي هئي، اسان جا چار ئي ٻار ڊاڪٽر بنجي چڪا هئا، اسان ٻئي دوست پنهنجن پٽن ۽ ڌئيرن جي شادين جي تيارين ۾ لڳي وياسين.
هاڻ اسان دوست نه پر مائٽ هئاسين.