2
فيڊو: سچ پڇو ته انهيءَ ڏينهن منهنجي عجيب ڪيفيت ٿي پئي هئي. مون ائين نٿي سمجهيو ته ڪو آءُ پنهنجي ڪنهن پياري دوست جي موت تي آيل آهيان. مون کي هن جي حال تي ذري جيترو به افسوس ڪونه ٿي ٿيو، ڇو ته، ايڪيڪٽرئٽيز، هو پنهنجي هلت ۽ ڳالهائڻ ۾ بلڪل خوش ٿي ڏسڻ ۾ آيو، ۽ هو بلڪل بي ڊپائي سان شاندار انداز ۾ موت سان ملاقاتي ٿيو. مون ائين ٿي سمجهيو ته جيئن هو ٻيءَ دنيا جو سفر شروع ڪندو، تيئن خدا هن جا نگهبان رهندا، ۽ جڏهن هو اُتي وڃي پهچندو، تڏهن خدا هن جي چڱي مرحبا ڪندا. تنهن ڪري اهڙي دردناڪ لمحي تي مون کي ڪنهن به قسم جو افسوس نه ٿيو. نڪا وري ڪا مونکي انهيءَ وقت اهڙي خوشي هئي جا آءُ سدائين هن جي ڏاهپ ڀرين ڳالهين مان حاصل ڪندو هوس. اسانجون ڳالهيون سدائين فيلسوفي نسبت ٿينديون هيون. منهنجي عجيب حالت هئي، منهنجي دل ۾ خوشي ۽ ڏک ٻئي گڏجي پيا هئا ڇو ته مون ڄاتو ٿي ته هو سگهوئي موڪلائي ويندو. اسان سڀني جو ساڳيوئي حال هو، ڪڏهين کلياسين ٿي، ڪڏهن رناسي ٿي. خاص ڪري اپالو ڊورس جو اهو حال هو. آءُ ڀانيان ٿو ته تون هن کي سڃاڻين ته سندس روش ڪهڙي آهي.
ايڪيڪٽرئٽيز: هائو، آءُ هن کان ڪافي واقف آهيان.
فيڊو: هن کي پاڻ تي ذري برابر به ضابطو ڪونه هو. آءُ ۽ ٻيا به بلڪل غم ۾ غلطان هئاسون.
ايڪيڪٽرئٽيز: فيڊو، اُتي ٻيا ڪهڙا ڪهڙا حاضر هئا؟
فيڊو: شهري اٿينين منجهان اهو اپالو ڊورس، ڪريٽو بيولس ۽ سندس پيءُ ڪريٽو، هر موجينيز، ايپيجينيز، ايسڪائنيز ۽ ائنٽسٿنيز حاض هئا. ٽيسيپس پينيان وارو مينيگزينس، ۽ ڪي ٻيا ماڻهو به اُتي موجود هئا. مان ڀانيان ٿو ته، افلاطون بيمار هو.
ايڪيڪٽرئٽيز: ڪي ڌاريا ماڻهو به حاضر هئا؟
فيڊو: هائو، ٿيبس وارو سمئس، ڪيبيز، فيڊنڊيز، يوڪلائوڊيز ۽ ٽرپسئن، ميگارا وارا به موجود هئا.
ايڪيڪٽرئٽيز: ائرسٽيپس ۽ ڪليومبروٽس اتي حاضر هئا؟
فيڊو: نه اهي ڪين هئا، اهي ايجنا ڏانهن ويل هئا.
ايڪيڪٽرئٽيز: ٻيو به ڪو هو؟
فيڊو: نه مان ڀانيان ٿو ته اهي ئي ماڻهو موجود هئا.
ايڪيڪٽرئٽيز: تڏهن ڀلا ٻڌاءِ پيرائتي ڳالهه.