چاٻيون
” ڊاڪٽر صاحب!“
” وڌومل وارن جو ڪاڪو ڪراڙو شمن مل ديهانت ڪري ويو آهي!“
” اها ڳالهه توسان ڪنهن ڪئي؟“
”ڊاڪٽر صاحب! مان جيئن ئي ڪلينڪ کولي، صفائي ڪري ويٺس ته مکي آيو، ان ٻڌايو ته وڌو مل وارن جو ڪاڪو ڪراڙو شمن مل ديهانت ڪري ويو آهي.“
” ٺيڪ آهي تون ڪلينڪ بند ڪر ۽ ڪلينڪ جون چاٻيون وڌو مل وارن وٽ پهچائي اچ ۽ اهو به ٻڌائي اچ ته مان ڪنهن ضروري ڪم سبب نٿو اچي سگهان باقي ڏک ۾ ڪلينڪ بند رکي اٿم.“
”جي ڊاڪٽر صاحب! پر هڪ عرض ڪيان ته اڳ ۾ به جيڪا کٽمل وارن جي ڪراڙي ديهانت ڪري ويئي هئي ۽ ائين ئي چاٻيون پهچائڻ ويو هوس ته انهن چيو هو ڊاڪٽر صاحب پاڻ نه آيو ڇا؟ صرف ڪلينڪ بند ڪرڻ سان ڇا ٿيندو؟“
” تون سوال ۽ جواب نه ڪندو ڪر..... جيڪو چوانءِ ٿو تون اهو ڪر..... مان انهيءَ ڪري نٿو وڃان جو منهنجو پٽ لنڊن مان آيو آهي ۽ ان ڪري مجبوري آهي.“
مونکي ڊاڪٽرصاحب جي ڪلينڪ تي ڪم ڪندي ڪافي سال گذري چڪا آهن ۽ ڊاڪٽر صاحب ڪنهن به فوتگي تي ويندو ئي نه آهي.
هڪ ڏينهن اچتو ڊاڪٽر صاحب جي نوجوان ڌيءَ ديهانت ڪري ويئي. گھر ۾ پاڻ هو ۽ سندس ديهانت ڪري ويل ڌيءَ هئي سندس پٽ لنڊن ۾ هو. مون اهڙو اطلاع مکي کي ڏنو جنهن سموري شهر ۾ پڙهو ڏنو هڪ ڪلاڪ جي اندر ڊاڪٽر صاحب جي جاءِ تي صرف ڏک ۾ ماڻهن بجاءِ چاٻيون پهتيون!
***