شُڀُ ــ اَشُڀُ
تنهنجي قائم
شڀ تصور کي کڻي
مان ڊڪندو ٿو رهان
تنهنجي پٺيان
جڏهن ته
پاڻي پاڻيءَ کي ٻوڙي
اسيم اَڻ ڳڻتِ سرحدون
لتاري چڪو آ
نه ندي
نه نديءَ ۾ منهنجا پير
هڪ کن اڳ جي
احساس کي
پائي سگهن ٿا
پر عجب اهو آهي
تون شُڀُ رهي به
شُڀُ رهيو آهين آد کان
جڏهن ته اَشڀُ سدا
شُڀَ جو پورڪ پي رهيو آهي
آد کان
حقيقتان
اَشڀ اَول جنميو هو
جيئن شڀ جي
سڃاڻپ ٿي سگهي
سندس جنم تي
پر عالمُ
اَشڀَ کي لتاري
شڀ جو عادي
ٿي چڪو آهي
جڏهن ته
شُڀَ جو احساسُ
ٿي نٿو سگهي
اَشڀ جي احساسَ سواءِ
پرڪاش کي
ماڻي نٿو سگهجي
انڌڪار جي احساس سواءِ
ڏسان ٿو
تنهنجو اَشڀ سروپُ
ڊڪي رهيو آ
تنهنجي شڀ سروپ پٺيان
ڌيمي رفتار سان
شايد مونکي
رڪڻو پوندو
ڊڪ کان ٻاهر
پرليه کي
ڀوڳڻو پوندو
تنهنجي اَدويت کي
مائڻ لاءِ