تروينيون
خريدڻ سجُ هليو آهيان،
مگر کيسي ۾ کڙڪن ٿا،
ٻه ٽي اونداهه جا سِڪا!
*
اُڏي ٿي هي رَئي ڇا لئه،
مسافرَ! تو نه ڄاتو آ،
چوي ٿو ”الوداع“ رستو!
*
کوڙ شمع مٿان ها پروانه،
پر نه ڀُلجي ڪو هِن طرف آيو،
رات ساري جلي اڪيلي دل.
*
پـٿـرن جـي قـيــمـتـن،
آسمانن کي ڇُهيو،
ٿي ويون سستيون دليون.
*
ڪٿا منهنجي اِها ئي آ،
سفر جي شوق ۾ نڪتس،
وڃائي پيرَ موٽيو هان!
تروينيون
کوڙَ سڏَ صحرا ڪيا،
پـر ويـو نـڪـري پـــري،
پنهنجي ڌُن ۾ هو ڪڪر!
*
مان به تو ڏي موڪليان،
روز خــوابـن سان ڀري،
نيڻ جي ٻيڙا هجن!
*
ڏِسُ ته موهن جي مٿان،
آهي اُجرو چنڊ يا
ناچڻيءَ جو آئينو؟!
*
نيڻ ئي آلا نه آهن،
دردُ ڪو برسي ويو آ،
روح جي پاتال تائين.
*
آ گناهن جو پٿر،
دل نه منهنجي ٿِي سگھي،
ديپُ ڪنهن درگاهه جو.
تروينيون
پيرن ۾ هو هڪُ ڇالو،
دل تائين جيئن ئي پهتو،
ياد سفرَ جي بڻجي پيو.
*
جنوريءَ جي سرد لمحي،
هو جلايو جُونِ وانگر،
تو ڏٺو جيئن بي رُخيءَ مان.
*
رات ڀر برسيون اکيون،
ڌوپجي نکري پيو،
درد جو ميرو بدن.
*
وري روئي اکين مان ڪنهن،
ڪجل پنهنجو وهايو آ،
وئي آ شامَ گَهِري ٿي.
*
هيل ڀي بادل وسيا،
پر نه ڪنهن مان جل وسيو،
يادگيريون ئي وسيون!