شرم
وراڻيم، ”منھنجي سچ لکڻ سان ماڻھن کي ڪاوڙ ٿي لڳي!“
چيائين، ”اهو تنھنجو مسئلو ناهي. اهو انھن ماڻھن جو مسئلو آهي، جن کي سچ نٿو وڻي.“
چيم، ”سچ لکي ماڻھن کي ڪاوڙائي، مان تو جيان پنھنجا دشمن پيدا نٿو ڪرڻ چاهيان.“
چيائين، ”ڪُوڙ تي واھہ واھہ ڪندڙ ماڻھو ڪڏھن بہ تنھنجا دوست نہ ٿي سگهندا، اهي فقط پنھنجي مفادن جا دوست هوندا آهن.“
وراڻيم، ”ها، مڃان ٿو تہ تنھنجي ڳالھہ سئو سيڪڙو سچ آهي!“
گامونءَ غور سان منھنجي مُنھن ۾ ڏسندي چيو، ”خسيس مفادن خاطر سچ نہ لکڻ کان پوءِ، تو آئيني ۾ پنھنجو مُنھن ڏٺو آهي؟“
چيم، ”نہ.“
گامونءَ آئينو کڻي منھنجي سامھون جهليو.
مون آئيني ۾ پنھنجو مُنھن ڏٺو ۽ پنھنجي چھري تي ندامت جا آثار ڏسي ڪنڌ هيٺ ڪري ڇڏيم.
گامونءَ پڇيو، ”ڪنڌ ڇو هيٺ ڪري ڇڏيئي؟“
وراڻيم، "مون کي پنھنجي شڪل نٿي وڻي!"
چيائين، ”تنھنجو ضمير اڃا زندھہ آهي، تڏهن تہ سچ نہ لکي سگهڻ کان پوءِ توکي پنھنجي شڪل نٿي وڻي!“
مون ڪو بہ جواب نہ ڏنو. ڪنڌ هيٺ ڪري ويٺو رهيس.
گامونءَ چيو، ”ڪنڌ ڇونہ ٿو مٿي ڪرين؟“
مان خاموش رهيس. منھنجو ڪنڌ جُهڪيل ئي رهيو.
گامون ڪجهہ دير مون ڏانھن ڏسندو رهيو ۽ پوءِ ڪاوڙ منجهان چيائين، ”جيڪو ليکڪ سچ نہ لکي سگهي، ان کي ٻُڏي مرڻ گهرجي!“
مون ڪو بہ جواب نہ ڏنو.
گامونءَ پڇيو، ”ڪنڌ ڇو نٿو مٿي ڪرين؟“
ڪنڌ مٿي ڪرڻ کان سواءِ چيم، ”مان شرم ۾ ٻڏي ويو آهيان.“