حياتي هوتن ريءَ
ٽي ڏينھن گذري ويا هئا جو پوڙهي بيمار شخص گهر جي ڪنھن بہ ڀاتيءَ جو مُنھن نہ ڏٺو هو. هن کي پنھنجي نُنھن جو تہ نہ پر پُٽ َ جو ڏک ضرور هو. سندس پُٽ هونءَ تہ روز ٻن چئن منٽن لاءِ وٽس لنگهي ايندو هو ۽ سندس طبيعت پڇي هليو ويندو هو پر اهو بہ ٽن ڏينھن کان کيس ڏسڻ ئي نہ آيو هو.
منجهند جي وقت نوڪرياڻي هن لاءِ ماني کڻي آئي تہ، بيمار پوڙهي کائنس پڇيو، ”سڀ گهر وارا ڪٿي آهن؟“
نوڪرياڻيءَ ڪوبہ جواب نہ ڏنو، جو هوءَ بيگم صاحبہ جي حڪم جي پابند هئي، جنھن کيس چئي ڇڏيو هو، ”وڙهي سان ڳالھائڻ جي ڪابہ ضرورت ناهي.“
نوڪرياڻيءَ کي خاموش ڏسي پوڙهي ٻيھر ڳالھايو، ”منھنجو پُٽ ۽ پوٽو مون سان ملڻ ڇو نٿا اچن؟“
نوڪرياڻيءَ هڪ نظر دروازي ڏانھن ڏٺو ۽ پوءِ آهستي وراڻيو، ”صاحب اسلام آباد ويل آهي.“
پوڙهي ھڪدم پڇيو، ”ڀلا منھنجو پوٽو ڪٿي آهي؟ مون کي انھيءَ جي ڏاڍي سڪ لڳي آهي!“
نوڪرياڻيءَ ڪو جواب نہ ڏنو. هن هڪ نظر رحم جوڳي حالت ۾ پيل پوڙهي ڏانھن همدرديءَ سان ڏٺو ۽ ميز تي ماني رکي، خاموشيءَ سان ڪمري مان ٻاهر نڪري وئي.
بيمار پوڙهي کي لڳو ڄڻ هو انسان نہ ڪمري ۾ پيل پراڻي سامان جيان ئي ڪو سامان هجي، جنھن کي سندس پُٽَ بہ گهرَ جي ڪنڊائتي ڪمري ۾ رکي وساري ڇڏيو آهي! اهو سوچي بيمار پوڙهي جون اکيون ڀرجي آيون. هن هڪ تمام ڊگهو ساھہ کڻي زور سان اکيون بند ڪيون تہ، لڙڪ سندس ٻنھي لوندڙين طرف وهي ويا.
ڪجهہ دير گذري تہ هن پنھنجي بيحد پياري پنجن سالن جي پوٽي جو آواز ٻُڌو، ”ڏاڏا.... !“
بيمار ڏاڏي اکيون کولي، مرڪي در ڏانھن ڏٺو.
پنجن سالن جو معصوم پوٽو اڳتي وڌيو ۽ هن ڏاڏي جي سيني تي مٿو رکي ڇڏيو. ڏاڏي ڏاڍي پيار سان ليٽيل حالت ۾ ئي پوٽي کي ڀاڪر ۾ ڀري ورتو.
ان مھل ئي ڪمري جي دروازي وٽان سندس نُنھن جي رڙ ٿي، ”وهان منھنجي پُٽ کي بہ بيمار ڪندئو ڇا؟“
پوڙهي ٿڌو ساھہ کڻي چيو، ”امان، مون کي ڪا وچڙندڙ بيماري تہ ناهي جو منھنجو پوٽو بہ بيمار ٿي پوندو!“
نُنھن اڳتي وڌي آئي. هن پنھنجي پُٽ کي ٻانھن کان وٺي ڇڪي ڏاڏي کان ڌار ڪيو ۽ سخت ڪاوڙ منجهان چيو، ”توهان پاڻ ڪنھن وچڙندڙ بيماريءَ کان گهٽ آهيو ڇا؟ اسي سال عمر ٿي وئي اَٿوَ، تڏهن بہ اسان جي جان نٿا ڇڏيو.... !“