ڪھاڻيون

منهنجون ڪهاڻيون

سائين علي بابا سِنڌ جو اُهو اُداس رُوح آهي، جيڪو گامَ گامَ، گليءَ گليءَ، بَنَ بَنَ مَنجهه اُنهيءَ سِنڌ کي ٿو ڳولهي، جا مَهاراجا شَهيد راجا ڏاهر جي دَورَ واري سِنڌ هُئي. ۽ شهيد دُولِهه درياهه خان جي وقتَ واري شانَ، شوڪتَ ۽ بَختَ واري سِنڌ هُئي. سائين علي بابا اُنهيءَ سِنڌو درياهه جو مُتلاشي آهي، جنهن جي ٻِنهيُن ڪنڌِيُن تي ٻيلا هُوندا هُئا، ۽ جنهن جو پاڻي آبِ حياتِ هُوندو هُيو. سائين علي بابا هميشه پنهنجي قلمَ منجهان جيڪي لِکڻِيُون تَخليِق ڪَيُون آهن، اُنهن جا ڪردارَ به ”سِنڌ جا سُورِما!“ آهن! آهن. ۽ نه ئي وري مايُوسِ ٿي ڪَري پاڻ کي مياري ثابِت ڪندا آهن.! سائين علي بابا جي لِکڻِيُن منجهه اُهي سَڀِ معيارَ موجُودِ آهِن، جيڪي عالمي اديبن جي لِکڻِيُن منجهه هُوندا آهن. اِهو ثابِت ڪَرڻ جي لاءِ ڪِهڙي وضاحَتَ پِيش ڪَري سَگهجي ٿي! سائين علي بابا جي لِکڻِيُن جي مَعيارَ کي اُهو ئي سَمجهي سَگهي ٿو، جيڪو خُودِ سِنڌ ۽ سِنڌهو درياهه جو پُوڄاري هُجي. يعني، ”جَلِ پُوڄاري!“
  • 4.5/5.0
  • 7919
  • 1488
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • علي بابا
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book منهنجون ڪهاڻيون

سؤ رپيا نوٽ ماڻھو

سائين، تو ڳالھھ ڪئي، سمجھھ مري چڪو آھي، ڇڏاءِ منھنجي رقم. ڇڏاءِ!“
”ميان، آئون ڪيئن سمجھان مري چڪو آھي، ڪيئن؟“ چڱو خان چڙي ٿو وڃي.
”ھيئن.“ ڀرام چپٽي ٿو وڄائي. ”واھ سائين واھ! اسان لکن جا ليکا ڪين ڪريون ۽ اوھان سؤ روپئي تي پڙ ڪڍيو بيٺا آھيو. ماڻھو ٿو مارائين يا مرون؟“ ڀرام جون ڪنواريون ڳاڙھيون اکيون ڏسيو چڱو خان ڪين مڙئي ٿڌو ٿي وڃي ٿو.
”نھ، پھرين ٻڌاءِ ماريندينس ڪيئن؟“
”اھو آئون ڪونھ ٻڌائيندس. آئون پيشاب ٿو ڪريان سؤ روپين جي نوٽ مٿان، سوين آيا سوين ويا.“ ڀرام ڏاڍي ڪروڌ مان، پيگ ھڪ ئي ڳيت سان خالي ڪندي، وڏي ھوٽل جي ٽماڙ ڪمري جي دريءَ مان ھيٺ ٽرئفڪ ڏانھن ٿو نھاري.
”ان اجائي بڪواس کان تھ سٺو آھي تھ ماڻھو وڏي در جو چڪر لڳائي اچي. سؤ رپيا اتي بھ ملي ويندا آھن چڱا خان!“ ڀرام ڪاوڙ مان، ڪمري مان نڪري وڃڻ لاءِ اڳتي وڌي ٿو، پر در وٽ، چڱي خان جي ٻانھن آڏنھس رڪاوٽ ٿيو وڃي.
”پر، تون تھ ڳالھھ ڳالھھ تي ٽانڊو ٿي ويندو آھين. اڙي خون ٿو ڪرين، ڪا ٻانھن ڪانھ پيو ڀڄائين.“
”اڳي ڄڻ خون ڪيا ئي ڪونھ ٿئون. چڱا خان، ٻڌاءِ اھو ڪير ھو، جنھن تيرھن سالن جي ڄمار ۾ راڄ لتاڙي ٻارھن سالن جو ٻار ماءُ جي ڪڇ مان خنجر ساڻ ماريو ھو؟ حيف ٿئي چڱا خان، سؤ روپين تي ايڏي بي اتباري؟“ ڀرام جي ڳالھھ تي چڱو خان مرڪي ڳجھو ساھ کڻي، ڏاڍا ساڙ ٿو ڇنڊي:
”پٽ، اھا ڳالھھ نھ آھي. آئون قانون جي ڳالھھ ٿو ڪريان....! ٻڌاءِ نھ، پاڻ ڪيئن بچائيندين؟ اڳيان بھ ڇتا برڦت ٿي، مڙس ڏاڙھيون کنھندا، پير ڇڪيندا آھن، پرين تائين پلاند وٺندا آھن.“
”خون ڪرڻ ويل منھنجو پير پٽ تي نھ ھوندو آھي. ٻڌاءِ، ڪڏھن ڪو پيرو ڇڏيو ٿئون.....؟ خون ڪرڻ مھل ماڻھو ستين آسمان مان عذرائيل جيان لھندو آھي.“ ڀرام واتان سگريٽ جي دونھن اوڳاڇيندي، چڱي خان کي سندس گلاس ۾ اڃا وڌيڪ دارون اوتيندو ڏسندو ٿو رھي.
”پٽ، اڳي ايڏا راڄ ڪڏھن ڪين لتاڙيا ھوندءِ.“ چڱو خان ڏاڍو ڳجھو ٿو ڳالھائي.
”ڳالھائين ڪنھن سان پيو؟!“ ڀرام بر ٿي ھڪ ئي ڳيت سان اڌ گلاس ڏوگھي ٿو وڃي.
”راڄ..... راڄ....... اسان سڄو ملڪ ڀيليو ويٺا آھيون. ٻڌاءِ، ڪھڙو راڄ آھي، جو سؤ روپين تي ٿو ساڙائين؟ ڪھڙي آسمان تي آھي؟“
”...... يار، تون سمجھين ڇو نھ پيو؟“ چڱو خان بيزاريءَ کان ڪنڌ کي ڌوڻ ڏئي، ميز تي ڪاوڙ مان مڪ ٿو وھائي.
”يار، تون اسان جي بھ ٻڌندين يا رڳو پنھنجي لاڦ ھڻندين؟“
”ھا، اسان جو ڌنڌو آھي، سؤ روپين لاءِ لاڦ ھڻن جو.“
”توبھن، وري اونڌي معنيٰ ورتيئي نھ؟ يار ڀرام، ڏاھو ٿي، ٿڌو ٿي، ڪنھن ڪتي جي پٽ کي غور سان ٻڌ تھ سھي.“
”ٻڌاءِ، ٻڌاءِ، آزمايل کي ڇو ٿو آزمائين؟“
”ڪا خبر ٿئي مارڻو ڪنھن کي آھي؟“
”ڪنھن کي....؟“
”ٿڃ پياڪ ٻار......“
”ڇا....؟ ماءُ جي ڪڇ ۾ ئي!“
”ھا، وات ۾ گوليءَ جي نشان سان.“
”شگل، ھاڻ تنھنجي سؤ روپين شرط تي اسان پستول چوري ڪنداسين. اھڙن سؤ روپين کي مان مٽان بھ نھ.“ ڀرام سڄو گلاس خالي ڪري، واڇ کان ڳڙندو مڌ، ھٿ جي تريءَ سان اگھي رڙ ٿو ڪري.
”ٻڌين پيو نھ چڱا خان؟“
”اڙي ھا، پستول توکي آئون ٿو ڏيان نھ، سائلينسر لڳل. قران ڪنوارو پستول، حرام آھي جو مون ٽيسٽ بھ ڪيو ھجي، اڙي ھاڻ تھ خوش ٿئين.“
”واھ، ڏاڍي خوشي ٿي، ڄڻ اڳي ڪڏھن پستول ڏٺائي ڪين ٿئون.“
”بابا، ھن ھٿيار جي ڇڏي ڏي. موليٰ جو قسم، ڳوڙھا گئس جا ڏھ ٻارھن ڦٽاڪا ڇوڙي، وچ شھر ۾ ڏينھن ڏٺي سؤ ماڻھو ماري اچ. رڳو دونھن ھوندو. ڳوڙھا.... تان جو ڪلاڪ کان پوءِ خبر پوندي تھ گھٽين ۾ لاش پيا آھن. ماچس جي تيليءَ ۾ بھ ڪو آواز ٿيندو آھي. اھو مال آھي.“
”اصل اينھين.“
”ٻيو، اسان وري ڪو سؤ روپين کي مٽيندا آھيون ڇا؟ ڪم نھ بھ ھجي ھا، اھا سوکڙي تو لاءِ ھئي.“
”واھ واھ، پوءِ تھ يار ديدار ٿي وڃن؟“
”پر خبر ٿئي ٻار ڪنھن جو آھي؟“
”ڪنھن جو؟“
”وڏيري عارب خان جو. واري ساڻ رلڙيءَ پٽ قلندر تي ڀڳو بيٺو ھوندو ھو، تھ قلندر پٽ ڏي.“
”ڇو ڀلا، وڏيري عارب کي ڇو نھ؟“
”نھ، مارڻو سال جو ٿڃ ڌائڪ ٻار آھي - ۽ چيچلائڻا وڏيرو عارب ۽ جوڻس آھن.“
”جوڻس ويچاري ڇو؟“
”ويچاري...... آڱوٺي جھڙي، ڌوتيءَ ھٿان چورائي موڪليومانس تھ ڊاڪٽر کي ٻار ڏيکارڻ بھاني سان دل باغ بھار ڪرائي وڃي تھ جوءِ مڙس کي وڃي دانھن ڏني آھي. ڳالھھ راڄن تائين پھچي وئي. ابا، نھ ماءُ نھ ڀيڻ.......“
”مارڀھ.....“
”اڙي چڱو خان پلو پاري ڄاڻي، دل ۾ چيم پٽ ٿورڙي ڳالھھ پراڻي ٿئي تھ پوءِ ڏس، ڪيئن ٿو ھانو ۾ ڏار وجھانس. اڙي وٺ ڇا ياد ڪندين.“
چڱو خان ڀرام ڏانھن سؤ روپيا ٿو اڇلائي ۽ ڀرام ان کي مٿان ئي جھسي چمي ٿو ڏئي ۽ نچ نئين ڪڙڪ نوٽ کي وڄائيندي، اونھينءَ گھور سان چڱي خان ۾ ٿو نھاري:
”ٺلھو سؤ روپين مان ڪم ڪين ھلندو، اسان واري امانت ڪڍ.“ سندس ڳالھھ تي چڱو خان چيلھھ سان ٻڌل پسٽل ڪور مان نج نڪور پسٽل ٿو ڪڍي ۽ ٻئي گيدي مان سائلينسر.
”مار، چيلھھ سان ٻڌيو گھمين!“
”ٻيو، اسان کي ڪا منھن آھي ڇا؟ اسان جون چيلھون ئي پستول ٻڌڻ لاءِ ٺھيون آھن.“ ھو وري کٽڪو کائيندي ڳالھائي ٿو:
”ٻڌ، ھوٽل جي بيرن مان توکي ڪو سڃاڻي تھ ڪونھ نھ؟“
”يار، پاڻ ڪمزور يار رکون ئي ڪين. آئون ھوٽل ۾ ايئن لڪندو آيو آھيان، جيئن رات جي اونداھيءَ ۾ ڪنھن سنگيتاڻيءَ سان ملڻ وڃبو آھي. ڄارين ۽ وڻڪارين مان ڪنھن جنازو جيان.“
”خوش رھ. قران، توکي ڏسي اندر ٺري پوندو آھي.“
”ڇنايو تھ مون بھ پئي.“ ڀرام پستول لوڊ ڪري مٿانھس سائلينسر ٿو چاڙھي ۽ ڏاڍو چرياڻ ٿي، پستول جا انگ اکر ٿو جانچي.
”واھ، پستول تھ تنھنجي ھٿ ۾، ڪيئن ڀرام؟ سرمو بھ اک اک ئي ٺھي.“
”ھا، خبر ٿئي، ھن پستول کان سواءِ آئون قرضي ھئس.“ ڀرام جو منھن ٽامڻي ھڻي ٿو وڃي.
”اڙي گھڻو قرض ٿئي؟ حڪم تنھنجو.“
”قرض ايترو آھي جو آئون بھ پاڻ چڪائي نھ سگھندس. خبر ٿئي، مون ساک تي وڏيري رمضان کان سؤ روپيا ورتا ھئا.“
”مار، اڃا قرض رھيو پيو آھي؟! اھو بھ تو لاءِ قرض.“
”ھا – چيائين مڙس جو پٽ تڏھن مڃيانءِ، جڏھن چڱي خان جي ڀڀ ۾ سندس ئي پستول جي گولي ھڻي ايندين.“
”ڇا!؟......“ چڱو خان ڊيھي سان چار قدم پوئتي ھٽي ٿو وڃي.
”ڇو ڊڄي وئين؟“
”نھ، اھا ڀاڙيائي آھي.“
”ڀلا نئين ڄاول ٻار جي وات ۾ گولي ھڻائڻ واري کي ڇا چوندا آھن؟ چڱا خان، اڄ اھو بھ ٻڌائي ڇڏ.“ ڀرام جي اکين ۾ رت لھي ٿو اچي.
”ڀرام!...... نھ....... نھ.......“
”ڊڄ نھ چڱا خان. آئون وعدي جو پڪو آھيان. ٻي گولي تنھنجي ٿڃ پياڪ دشمن جي وات ۾ ويندي. سؤ روپين جي نوٽ جيان ڏاڍو کرو ماڻھو آھيان.“ ڀرام ٽرئگر دٻائي ٿو.
۽ ان سان گڏ ئي چڱو خان ٻئي ھٿ دل تي رکندي، آواز ڦاٽل ٻاڪي سان، فرش تي ڦھڪو وڃي ٿو ڪري.
۽ لفٽ جو بٽڻ، خونيءَ کي ڄڻ ڳڙڪائي ٿو وڃي.