ڪھاڻيون

منهنجون ڪهاڻيون

سائين علي بابا سِنڌ جو اُهو اُداس رُوح آهي، جيڪو گامَ گامَ، گليءَ گليءَ، بَنَ بَنَ مَنجهه اُنهيءَ سِنڌ کي ٿو ڳولهي، جا مَهاراجا شَهيد راجا ڏاهر جي دَورَ واري سِنڌ هُئي. ۽ شهيد دُولِهه درياهه خان جي وقتَ واري شانَ، شوڪتَ ۽ بَختَ واري سِنڌ هُئي. سائين علي بابا اُنهيءَ سِنڌو درياهه جو مُتلاشي آهي، جنهن جي ٻِنهيُن ڪنڌِيُن تي ٻيلا هُوندا هُئا، ۽ جنهن جو پاڻي آبِ حياتِ هُوندو هُيو. سائين علي بابا هميشه پنهنجي قلمَ منجهان جيڪي لِکڻِيُون تَخليِق ڪَيُون آهن، اُنهن جا ڪردارَ به ”سِنڌ جا سُورِما!“ آهن! آهن. ۽ نه ئي وري مايُوسِ ٿي ڪَري پاڻ کي مياري ثابِت ڪندا آهن.! سائين علي بابا جي لِکڻِيُن منجهه اُهي سَڀِ معيارَ موجُودِ آهِن، جيڪي عالمي اديبن جي لِکڻِيُن منجهه هُوندا آهن. اِهو ثابِت ڪَرڻ جي لاءِ ڪِهڙي وضاحَتَ پِيش ڪَري سَگهجي ٿي! سائين علي بابا جي لِکڻِيُن جي مَعيارَ کي اُهو ئي سَمجهي سَگهي ٿو، جيڪو خُودِ سِنڌ ۽ سِنڌهو درياهه جو پُوڄاري هُجي. يعني، ”جَلِ پُوڄاري!“
  • 4.5/5.0
  • 7919
  • 1488
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • علي بابا
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book منهنجون ڪهاڻيون

يگ يگ جي پيڙا

ھاڻي ھو گھر ۾ ايندي ئي ڦان ٿي ڪري پيو آھي ۽ ساوتريءَ پنکو ۽ ايئر ڪنڊيشنز ٻئي آن ڪري ڇڏيا آھن. ھوءَ ٻارڙن کي دڙڪا ڌوما ڏئي، لان ڏانھن راند کيڏڻ لاءِ موڪلي، ڏڪندي، تڪڙي تڪڙي ھن مٿان اچي بيٺي آھي ۽ ڏاڍي پيار مان، جيترو پيار، رومانس ۽ مامتا اندر ۾ اٿس، اوڏيءَ ئي پيڙا مان ھن کي پڪاري ٿي:
”ڊارلنگ... ڪجھھ تھ چئھ، ڇا ڊاڪٽر گھرايان؟“
”...... ....... آ..... اون.... آ...... آھ.....“
جواب نھ پائي ساوتري اونڌن گوڏن ڀر ويھي، سندس ڳلن تي پيار ڀريو ڇھاءُ ڏئي ٿي.
”تون تھ چڱو ڀلو گھر ويو ھئين. ڇا ٿڌو پاڻي پيئندين؟ يونيڊ واٽر، ريئلي آئون ڊڄي وئي آھيان. طلاق ٿي وئي آھي تھ ڇا ٿيو، ماڻھو تھ ساڳيا آھيون. ڏس، پنھنجي وچ ۾ ٻھ ٻارڙا بھ آھن. منھنجو تنھنجو رشتو تھ ڪٽجي ويو آھي، پر ڪھڙو مذھب آھي جو ھنن ٻارڙن جو سنڱ ڪاٽي وٺندو؟ الا، توکي ڪجھھ ٿيو تھ ھي ٻار يتيم ٿي ويندا، ھونئن ڪھڙا يتيم ناھن. اون – غلام يتيم ٻارڙن جو ملڪ. مان ھينئر ئي ٿي ڊاڪٽر گھرايان.“ ھو ٽيليفون ڏانھن وڌي ٿي ۽ ھن ۾ ڄڻ ڌپي ڌپي ساھ پئجي ٿو وڃي.
”ھون....... نھ...... نھ....“ ھو ڊوڙي ڪريدل ڏانھن وڌيڪ سندس ھٿ مٿان ھٿ رکي ٿو ڇڏي.
”چيم نھ، آئون ٺيڪ آھيان.“
”ڌوڙ ٺيڪ آھين.“
”ائين ئي ذھن ۾ ڪڏھن ڪڏھن پڪڙ پئجي ويندا آھن.“
”نھ، تون ڪوڙو آھين. اڌ بھ نھ بچيو آھين. ٻن ڏينھن ۾!...... ايڪسري ڪرائڻ ۾ آھي ڇا؟“
”ساوتري، تنھنجو سوڳنڌ، ڪجھھ بھ ڪينھي. ائين سمجھھ توکي ڏسڻ لاءِ سانگ رچائيندو آھيان.“
”نھ، تون ڪوڙو آھين، تو ڪڏھن بھ مون سان سچ نھ ڳالھايو آھي.“
”تھ پوءِ ٻڌ، منھنجو پيار تو سان ٻن چئن سالن يا نڪاح جو نھ، پندرھن سال اڳي جو آھي. يا جڏھن... جڏھن مون توکي ھڪ ماڻھوءَ سان سڙڪ تان گذرندو ڏٺو ھو. ھڪ ئي نھار سان مان ڄڻ نئون ڄمي پيو ھئس.....“
”پندرھن سال اڳي؟“
”ڇا توکي اعتبار نٿو اچي؟ الائي ڇو، مون توکي ماڻڻ نھ پئي چاھيو. تون ڪلاڪار ھئينءَ ۽ مان ھڪ آرڊنري ماڻھو.“
”پر اڳي تھ تو اھڙي ڳالھھ ڪڏھن بھ نھ ڪئي.“
”ڇا ضروري آھي تھ پيار ۾ سڀ ڪجھھ ٻڌائي ڇڏجي تھ ڪيڏو پيار ڪريان ٿو توسان؟“
”اون – اھو ڪھڙو پيار آھي جو ماڻھو آپزورو ٿي وڃي. تون منھنجيون ڳالھيون مڃين ڇو نھ ٿو؟“
”آئون ضدي آھيان، پنھنجي درياھ جيان خودسر.“
”ڇو؟....“
”ھر ماڻھو ائين آھي. ھر ماڻھو پنھنجي ھلائڻ چاھي ٿو، پاڻ مڃائڻ چاھي ٿو. چيم نھ، آئون ٺيڪ آھيان. ڏس، ٺيڪ ٿيندو ٿو وڃان نھ؟“ ھو بوٽ ۽ جوراب لاھي، باٿ روم ڏانھن وڌي ٿو. ساوتري بھ باٿ روم ۾ اچي ٿي ۽ ٽب ڀرڻ لاءِ نلڪا کولي ٿي.
”جلدي ڇاپڙ ڇاپڙ ڪري نھ نڪرجان. آئون تو لاءِ چانھھ تيار ڪري وٺان ۽ ھا – چانھھ پئندين يا شربت؟“
”چانھھ.“
”ٺيڪ آھي، مان بھ چانھھ ئي پيئندس.“ ھوءَ ڪچن ڏانھن وڃي ٿي ۽ گھرو اونھو آٿت ڀريل ساھ کڻي، چانھھ تيار ڪرڻ لڳي ٿي. اندر باٿ روم مان پاڻيءَ جا اواز اچڻ ٿا لڳن. ساوتري ڪيٽلي سوئي گيس تي چاڙھي وري ڪمري ۾ اچي ٿي.
”پاني ٺيڪ آھي؟“
”ھا، ٺيڪ آھي.“
”ھيئن ڪر نھ، شيمپو سان سڄي ٽب ۾ جھڳ پئدا ڪري ڇڏ.“
”ھا ھا، جيئن چوندينءَ، تيئن ڪندس.“ اندران آواز اچي ٿو.
ساوتريءَ کي وري اوچتو ڪا ياد اچي ٿي. ھو٤ ال۾آڙ:٤ مان ڌوبيءَ جي ڌوتل ٽوال ڪڍي ٿي.
”ٿورڙو در کول، ھي ٽوال وٺ. ٻارڙن اھو ٽوال گندو ڪري ڇڏيو آھي.“
”ٺيڪ تھ آھي.“
”اڙي ڀائي مڃ بھ. توکي ڪڏھن فريش ٿيڻ بھ ڪين اچي.“ باٿ روم جي لاڪر جي آواز کان پوءِ در ٿورڙو کلي ٿو ۽ ساوتري کير جھڙي اڇي اڇي ٽوال وارو ھٿ اندر وڌائي ٿي ڇڏي.
”اڄ کاڌو کارائڻ کان اڳ ڪين ڇڏيندي سانءِ.“
”ھا ھا، رات سمھاري ڇڏجام.“ ھو بيزاريءَ سان اندران ڀڻڪي ٿو ۽ ساوتريءَ جي چھري تي مرڪ اچيو وڃي، روئاريندڙ مرڪ. ھوءَ وري ڪچن ۾ اچي، خوبصورت پليٽ ۾ نمڪين ۽ مٺا بسڪوٽ ٽيبل تي رکي ٿي ۽ گرم پاڻيءَ ۾ پائوڊر جا چار پنج چمچا گھولي، کير ٺاھڻ لڳي ٿي ۽ پاڻمرادي ڀڻڪي ٿي:
”توبھن، ھاڻي فرج کي بھ انھن ٻن ٽن ڏينھن ۾ ئي خراب ٿيڻو ھو!“ ھوءَ سڪل کير کي پاڻيءَ ۾ پوري ريت ملائڻ لاءِ زور زور سان ملائيندي، وري ڀڻڪي ٿي:
”توبھن، ھاڻ تھ ھر ڳالھھ مصنوعي ٿيندي ٿي وڃي.“ ٽڪاؤ نھ ايندي ھوءَ وري باٿ روم جي در تي اچي ٿي. اندران ڇل ڇل پاڻيءَ جا آواز ايندا ٿا رھن.
”ٻڌ، چانھھ ڇو، مان آرينج رس ڇو نھ ٺاھيان؟ ھانءُ ٺري پوندو.“
”اڙي ڀائي، سڪون سان وھنجڻ ڏي. تنھنجي چپن مان نڪرندڙ آواز ۾ گھٽ رس آھي جو ھاڻ آرينج رس پيئان.“
کن لاءِ ماٺر.
”توبھن، توسان تھ ڳالھائڻ ئي گناھ آھي. ڀلائي ڪر ڄٽ سان، ڦيري ھڻ پٽ سان.“ ھوءَ گلاس ۾ چمچو گھمائيندي، ڪجھھ ڪاوڙ مان ڪچن ڏانھن موٽي ٿي. ٻاھران ٻئي ٻارڙا ڊوڙندا ٿا اچن، ڏاڍا خوش.
”ممي اڄ فلم ڏسنداسين، سينما ۾. تنھنجو ھي فرينڊ ڏاڍو پيارو آھي. فيچر فلم، لڙائي واري.“
”اڄ تھ ٽي ويءَ تي رنگين فلم آھي.“
”نھ، سينما اسڪوپ.“
”ٺيڪ آھي، فلم ڏسنداسين. ھاڻ ڪتاب ھلي کوليو. اسڪول جو ڪم ڪندي ٻرو ٿو چڙھيو.“
”ٻرو ڇا ٿيندو آھي ممي؟“
”ٻئي پنھنجي ڪمرن ۾ وڃو.“ ھوءَ ٻارڙن کي ڇينڀي، چانھھ تيار ڪري ٿي ۽ ان کان پھرين جو ٽري، ٽِي ٽيبل تي آڻي رکي، ھو وھنجي ساڳيا ڪپڙا پھري، ٽوال سان وارن کي اسفنج ڪندو ٻاھر اچي ٿو.
”ڇو، بات روم ۾ وڇون ھئا ڇا؟“
”تھ ڇا باٿ روم ۾ ننڊ ڪريان؟“ ھو اونھون آٿت ھاڻو ساھ ڀري، سامھون ڪرسي تي وھي ٿو.
”سچ، ھاڻ تھ تون مون لاءِ انولا، موزيمبيق ۽ جنوبي افريڪا جيڏو وڏو مسئلو ٿيندو ٿو وڃين. ٻڌاءِ نھ، ڇا ٿيو؟“
”منھنجي ذھن ۾ زرزلو پئدا ٿي ويو ھو. ٻھ ٽي ڌوڏا آيا، وري پنھنجي ساڳي گردش ۾ اچي ويو.“
”ڪڏھن ڪڏھن زرزلو ڪندڙ ذھن، ٻين کي بھ ساڙي وگھاري ڇڏيندا آھن.“
”اھي آتش فشان ڪندا آھن، نھ ذھن. مان تو جيئن ٻرندڙ نھ، ٿڌو پھاڙ آھيان، ٿڌو ٿڌو.“
”چانھھ پي.“ ھوءَ ڪپ ڏانھس وڌائي ٿي. کن لاءِ ٻئي کوئجي بسڪوٽ چٻاڙيندا، چانھھ ۾ چمچا گھمائيندا ٿا رھن.“
”آئون سمجھان ٿي توکي منھنجي ضرورت آھي، ڏاڍي گھڻي ضرورت.“
”اھڙيون ڳالھيون نھ ڪر، مڙسھين نھ اچي وڃي.“
”پوءِ ڇا ٿيندو؟“
”ھو ڪوبھ شڪ کائي سگھي ٿو.“
”چيم نھ، پوءِ ڇا ٿيندو؟“
”طلاق ٿي ويندءِ.“
”بنان ڪنھن اوڻائيءَ جي؟!..... تھ پوءِ مان بھ ڪنھن جي مھتاج نھ آھيان. گھر، گھر جو سارو سامان، ٻار، جو ڪجھھ آھي منھنجو آھي. مون ڪو کانئس دستاويز نھ لکرائي ورتو ھو تھ طلاق ڏيڻ ويل توکي ھيترا پئسا ڏيڻا پوندا. مان ريس ڪورس جي گھوڙي نھ آھيان جو پاڻ کي شرطن جي قيد ۾ محسوس ڪريان. چوندي سانس، ڪامريڊ جا پٽ، ماٺڙي ڪري ٽي پٿر در تي رکي ھليو وڃ.“
”ڇا اوھان ۾ ڪا اڻ ٻڻ آھي؟“
”ھا، آھي. ھاڻي اھا ڪھڙي ڳالھھ آھي جو ھن سرڪار لاءِ اھا پنھنجي آئيديل لائيف ڇڏيان، جنھن لاءِ مون پندرھن سالن جو دوزخ ڀوڳيو آھي.“
”ڇو ٿي ٽارچر ڏين؟“
”اوھ، تھ توکي ٽارچر ٿيندو تھ مون کي وري طلاق ٿي وئي؟“
”ھا.“
”ڀل ٿئي. ھيئن ڪر، اڄ رات ٻارڙن سان سمھي پئھ. ماڻھو ٿي پوندين.“
”مان ماڻھو ٿيڻ چاھيان ئي نھ ٿو. مون کي ھن سماج کان نفرت آھي.“
”ٻارڙا مانھو نھ، ٻارڙا ھوندا آھن. الا، جھڙا ڀولڙن جا ٻچا.“
”پر آئون پرائي گھر ۾ ڇو سمھان؟“
”ڇو، گھر کڻي پرائو ھجي، ماڻھو تھ سڀ تنھنجا آھن.“ ساوتريءَ جي ان ڳالھھ تي ھو ٽڪ ٻڌي ساوتريءَ ۾ نھاري ٿو ۽ ڄڻ روئي ٿو پوي:
”نھ، ڪوئي ڪنھن جو ڪونھي. ھرڪو ھيکل آيو آھي ۽ ھيکل ويندو.“ ھن جي ڳالھھ تي ساوتري گھٻرائجي ٿي وڃي.
”تون سچ ٿو چئين، ڪڏھن ڪڏھن من چوندو آھي، ميرلن جيان، ٻنھي ٻارڙن سان گڏجي، الاھي ساريون ننڊ جون گوليون کائي، وڏي اگھور ننڊ ۾ ھلي وڃان.“
”ٻارڙن سان گڏ ڇو؟“ ھو چانھھ جي پيالي وات تائين آڻيندي رڪجي سواليھ نيڻن سان ڏانھس نھاريندو ٿو رھي.
”ٻارڙن سان گڏ سمھڻ ۾ مزو ايندو آھي. ان معاملي ۾ آئون فرعون جي بھ ڏاڏي آھيان. ون جيئن چاھيو آھي، تيئن ئي ٿيو آھي.“
”۽ جي آئون ٻارڙن سان سمھان تھ پوءِ؟“
”پوءِ شايد آئون رڳو اڪيلي، پنھنجي ڪمري ۾ اگھور ننڊ ۾ ستل پاتي وڃان.“
”نھ، اھو تون مون کي بلئڪ ميل پئي ڪرين؟“
”سڄي ھيومن سوسائٽي ھڪ ٻئي کي بلئڪ ميل ڪري رھي آھي، مون توکي ڪيو تھ ڇا ٿيو؟“
”۽ صبح جو جي آئون نھ جاڳان تھ پوءِ؟“
”تون جاڳي پوندينءَ، ان لاءِ تھ تون بزدل نھ آھين.“ ھوءَ چانھھ جا ڍڪ ڀري ٿي. الاھي دير ٻنھي ۾ ماٺار پئدا ٿي وڃي ٿي.
”ڪنھن کي بھ بلئڪ ميل ڪرڻ نيچ ڪم آھي.“
”۽ اھو نيچ ڪم نھ آھي جو تون ٻيرو ڀيرو مون کي بلئڪ ميل ڪوٺيو آھي. اھي اکر مون کي ڪان جيان لڳا آھن. شيم.“ ھوءَ روئي ٿي پوي.
”مان معافي ٿو گھران. مان نھ ٿو چاھيان تھ تنھنجي جيون ۾ ڪا اڻوڻندڙ ڳالھھ پئدا ٿي پوي.“
”مان ٻار نھ آھيان.“
”ٿي سگھي ٿو مان تنھنجو ساٿ نھ ڏئي سگھان. منھنجو ذھن ٽٽي چڪو آھي. مان ھاڻ رومانٽڪ جيون ڇڏي، ڪجھھ ٻيو سوچڻ لڳيو آھيان.“
”اسان ٻنھي کي ھڪ ٻئي جي نھ، ٻارڙن کي اسان ٻنھي جي ضرورت آھي ۽ اسان ٻنھي کي ٻارڙن جي.“
”توکي ھوندي، مون کي ڪانھي.“
”پوءِ مرڻ لاءِ منھنجي دروازي تي ڇو ٿو اچين؟“
کن لاءِ ھن جي وائي اچڻ بند ٿي وڃي ٿي.
”اڳتينھ ايندس.“
”چيم نھ، ڪوڙ نھ ڳالھاءِ. ٻار پوءِ جي پئداوار آھن، توکي منھنجي ضرورت آھي.“
”ھا آھي، پوءِ ڇا تون منھنجي ضرورت پوري ڪندينءَ؟“
”ھا، مان نوڪرياڻين، ميٽرن ۽ نرسن جيان تنھنجي گھر جا سمورا ڪم ديانتداريءَ سان ڪنديس.“
”پر مان تھ بي گھر ماڻھو آھيان، جلا وطن. اھڙا لاڏ، ڪار ۽ بنگلي وارا ماڻھو ڪندا آھن. مان تھ ھڪ ڪنگال ۽ ناڪام اسڪالر آھيان. ٿري ناٽ ٿري جي سچي گولي مان نڪتل. اھو بھ کنڊراتن جو. چانھھ لاءِ مھرباني.“ ھو اونھو ساھ کڻي اٿي ٿو. ھوءَ در تائين کيس ويندو ڏسندي ٿي رھي.“
”تون سوئر آھين، آئون تنھنجا ٻئي ٻار ماري ڇڏينديس.“ ساوتريءَ جي ڪڙڪيدار آواز تي ھو ڪنڌ ورائي ڏانھس نھاري ٿو ۽ در تي ٽيڪ ڏئي، کن لاءِ منھن ۾ گھنڊ وجھيو، منجھس نھاريندو ٿو رھي.
”پوءِ تھ آئون سمجھندس تھ تون سچي بھ ذھني مريض آھين. سڄو ڏوھھ منھنجو نھ، تنھنجو ھو.“
”ان جو مطلب تھ تباھيءَ جو ڪارڻ رڳو مان آھيان؟“
”نھ، اسان ٻئي آھيون ۽ اسان ٻنھي کان وڌ ھن صديءَ جي ماڻھن جو ڪردار آھي. مون کي تھ اڄ تائين سمجھھ ۾ نھ پيو اچي تھ سڙڪن تي ھلندي ھاڊثا ڇو ٿا جنب وٺن؟ تو ۽ مون جھڙا حادثا.“ ھن جي ڳالھھ تي ساوتري ڍڪون ڀري روئڻ ٿي لڳي ۽ ھن کي ڪھڪاو ويڙھيندا ٿا وڃن.
”مر نھ، موٽي ايندس ۽ ٻڌ، کاڌو پچائڻ جي ضروري ڪانھي. مون کي تنھنجي ھٿن جي ڪا شيءِ ڪانھ وڻي. مان پنھنجو ڪم پاڻ ڪندس.“
”آئون بھ ڪا تنھنجي بابي جي نوڪرياڻي ڪانھ آھيان.“
۽ ھو ڏانھس نھارڻ کان سواءِ ھليو ٿو وڃي ۽ ھوءَ ڌماڪي سان در بند ڪري ٻارڙن جي ڪمري ۾ اچي ٿي ۽ لڙڪ اگھندي، ٻارڙن سان ٻار ٿي وڃي ٿي.