آيل ڙي اولاڻا
”الائي ھيءَ اڄاتل خونا خون عورت مري ڪين بچي، آئون ڇو پنھنجي جان جوکي ۾ وجھان؟“ ڪئين ڀيرا عورت کي ڇڏي ڀاڄ لاءِ سندس من ۾ واساما اچن ٿا، پر وري عورت جا اڻلکا ساڻا کاڻا، ليڙاٽيل، اوراٽيل، چِنگھھ جا آواز ٻڌي ھو ڏانوڻجيو وڃي. ھو عورت جي دل کي پمپ ڪري، وري سندس دل جي حرڪت جا آواز ڪنائي ٿو. کيس عورت جي دل جي ڌڪ ڌڪ جا اڻلکا، ٻڏاڻا آواز ٻڌڻ ۾ اچن ٿا. ھو عورت کي سڌير ڪرڻ لاءِ وري ھٿ پير ھڻي ٿو، پر عورت جيئن پوءِ تيئن نست ۽ ھيڻي، اساھ ٿيندي ٿي وڃي. رکي رکي ھلڪي ٻڙ ٻڙ سان، جيئن ڀريل گھاگھر اونڌي ڪجي، دنان ھيٺان رت پت جا ڍارا ٿي ڇڏي. ھو کن لاءِ سن ۾ اچيو، وات ۾ ھٿ وجھيو، روئڻ جھڙو ٿيو وڃي:
”توبھن، آخر ھنن بي غيرتن ھن عورت جي ڌڙ کي ڪيو ڇا آھي؟ شايد ڪاري ٿيڻ ڪري مڙس غيرت ۾ اچي ڪھاڙيءَ جو ڳن يا ڪو ٿلھو ڏنڊو عورت جي وجود ۾ پيھي ڇڏيو ھجي!..... اٿاھ غيرتن ۽ باھين مان يا ڪي ڪنواري آھي، کيس ڪاري ڪري مارڻ کان اڳ ڪکين ۾ لتون ھڻي سندس ڪچو ٻار ڪيرايو ھجين. پيٽ جي نرماڻ مان تھ ڪجھھ ائين ٿو ڀاسي. آخر ايڏو رت پت ۽ مرا ڇو؟.....“
اچانک کيس ڀاسي ٿو تھ سندس وات زھر جھڙو ڪسارو ٿي ويو آھي. اچانک کيس ياد اچي وو تھ اچرج کان وات ۾ وڌل ھٿ عورت جي رت پت ۽ مرن سان ڀريل آھي. اوچتو کيس اٻڪايون اچن ٿيون. الٽيءَ جيھا اوراٽا اچن ٿا. ساھي پٽيندي ھو ڏاڍيءَ پيڙا مان عورت ۾ نھاري ٿو. کيس محسوس ٿئي ٿو تھ ھاڻي ھو ان عورت جو ٻوجھھ کڻڻ کان لاچار آھي. ھو وري عورت کي ھونش ۾ آڻڻ لاءِ کيس ڌونڌاڙون ٿو ڏئي، کيس منھن ۾ لپاٽون ٿو ھڻي، گھٽيل سھڪي سان، عورت جون اکيون کولڻ جي ڪوشش ڪري، سندس دل کي پمپ ڪندي، بانھن ۽ ڇاتين کي زور زور سان مھٽي ليلائي ٿو:
”ڊڄ نھ ھونش ڪر، مڙس ماڻھو ٿي. رڳو پير جھل، نھ تھ سر ويندءِ. آئون انھن قاتلن کان توکي تمام پري کڻي ويندس.“
عورت وراڻيءَ ۾ چنگھي ٿي ۽ سندس اکيون وري ٻوٽجيو ٿيون وڃن، جھڙو لاش، سندس ھيٺئين ڌڙ مان رڳو ٻڙ ٻڙ جا آواز اچن ٿا. ڄڻ ڪنھن گھيڙي جي نڙگھٽ کي سير ڏئي ڇڏي ھجي.
کن لاءِ سندس من ۾ اچي ٿو تھ ان عورت کي ڇڏي ھليو وڃي. ھن جي پنھنجي پٺيان پوليس آھي.
ڪاري ڪاري رات، ڀونءِ مٿان لاش جيان پيل خونا خون عورت جي ڀرپور ديھھ، جھڙ تازي ويم ڪيل چنگھندڙ وڦلندڙ ڪاري ڪاري اپڇرا. اچانڪ سندس اندر مان ڪھڪاءُ ڀريل آواز اچن ٿا:
”نھ نھ.... عورت جي ھي ڦوھ ڪامڻ ڪايا، ھي ديھھ مايا، اڀين ڪھاڙين سان ڳڀا ڳڀا ڪرڻ لاءِ ناھي. نھ ئي سندس ماس ڳجھن ۽ جھنگلي جانورن ۽ مڇين جي ڇن پٽ لاءِ آھي. ھيءُ تھ جيئري جاڳندي آھي! آئون ڪيئن ايئن کيس روھ ۾ رلائي ھليو ويندس؟“
ھن کي خبر آھي تھ سنڌ جا ماڻھو، پوءِ ڀل ٻروچ ھجن ڪين سماٽ، پنھنجي عورتن کي ڪاري ڪري ماري، گھاٽن وڻن جي جھنڊن ۾ ڇڏي ويندا آھن يا درياھ ۾ لوڙھي ڇڏيندا آھن! ھو خوف ۽ ڏھڪاءُ کان عورت کي وري ڳٽ ۽ پولھھ ھيٺان ھٿ ڦٻائي، پوري طاقت سان کنڀي ٿو کڻي ۽ اونداھين مان واکاريندو ھلڻ جي ٿو ڪري.
۽ عورت – بور ۽ ڀرپور آھي. سندس ڊگھا ڊگھا وار پٽ سان لرڪندا ٿا ھلن. جيئن جيئن ھو وکاريندو ٿو وڃي، تيئن تيئن سندس ساھ اڀامندا ٿا وڃن. ھونئن بھ لاش جيان لڙڪيل جسم کي کڻڻ ڏاڍو ڏکيو لڳندو آھي. تڏھن، جڏھن ساھ ۾ ڪھڪاءُ سان گڏ ڏھڪاءُ بھ ھجن ۽ ماڻھو اھو بھ محسوس ڪندو ھجي تھ پٺيان ڪھاڙين سان ماڻھو پيڇو ڪندا ھوندا. تڏھن تھ ماڻھو متيون وڃائي ويھندو آھي جو ويلا ۽ پھر اتر اولھھ جي ڪابھ ڪل ڪانھ پوندي آھي.
ھو کانٽن مان، کيڙين مان، ٻنين ۽ جھرن جھنگلن مان مڙھ سان عورت کي ٻانھن ۾ کنيو وکاريندو ٿو وڃي. ھن کي اھا بھ ڪل ڪانھ ٿي پوي تھ اڳيان مانجھند آھي، سن آھي، کماڻ آھي ڪين ٻڍاپور؟ ھن کي رڳو ايتري سڌ آھي تھ جي وھائو تارو نڪتو تھ پوءِ سندس بھ خير ڪينھي. ھن کي ايتري بھ پڪ آھي تھ ھو عورت جي پيرين، ويرين يا واھرن کان گھڻو پنڌ ڪونھ نڪري آيو آھي. ٻروچ تھ ڪاري عورت کي سؤ ڪوھن تي ڳولي ماريندا آھن ۽ ھو پاڻ ايڏو ٿڪائو ۽ ھيڻو ٿي ويو آھي جو ھاڻ ھو ان عورت جو ٻوجھھ کڻڻ کان لاچار ٿيندو ٿو وڃي، بنھھ لاچار. کيس ساھ پٽڻ لاءِ ساھيون ٿيون ڪرڻيون پون، ڄنگھن ۾ ساھ نھ ساري لاچار ھو عورت کي وڻن جي جھنڊ تائين لڙڪائيندو پھچائي ٿو.
اچانڪ وري کيس واساما اچن ٿا:
”توبھن، اڄ جي وارتا کيس پيش نھ اچي ھا تھ ڪھڙو آسمان ڏري پوي ھا يا سنڌ سڳوريءَ کي لوڏو اچي وڃي ھا. اھڙا خون تھ سنڌ ۾ روز پيا ٿين. سيڪس کي ھنن ماڻھن سمجھيو ڇا آھي؟ جنھن مھل پاڻ سيڪس انجواءِ ڪرڻ لاءِ چڪلي ۾ پوليس وارن ۽ ڀڙون جا جوتا ٿا جھلين، ان مھل سندس غيرت ڪٿي ھوندي آھي؟ جنھن مھل پنھنجو ٻج چڪلي ۾ ٿا ڇڏي اچن، ان مھل کين غيرت ڪانھ ٿي اچي تھ پنجن ڏھن روپين تي شھواني بک لاھڻ کان پوءِ ان رنڊيءَ جو ڇا ٿيندو؟ پٽ ڄڻيندي يا ڌيءَ؟ باقي عورت ويچاري جي انتھائي سيڪس کان ڇتي ڪتي ٿي ڪنھن سان ٻکئين پئي تھ ڪھاڙيون ھلي وينديون!......“
کن لاءِ اھو انڌوڪار وارو ڏھڪائيندڙ چھچٽو سندس اکين آڏو اچيو وڃي. اونداھيون، ڪيڪراٽون ۽ ٽارچ جي روشنيءَ ۾ ڪھاڙين جا زپازپ وراڪا. بھادر بھ ايترا جو پستول جا ٻھ ٽي فائر ٻڌي اھڙي ڀاڄ کاڌائون جو اھو بھ وسري وين تھ باقي ھڪ کي جيئرو جاڳندو ڇڏيو پيا وڃن. ڄڻ پوليس وري وئي ھجين. يا عيسيٰ خان ترخان جو لشڪر اچي ڪڙڪيو ھجي. خون ڪري، ٻڌائڻ لاءِ ڪوبھ تيار ڪينھي تھ اھو خون مون ڪيو آھي. کن لاءِ سندس آڏو ٻيءَ عورت جا ڳڀا ڳڀا، سريءَ لٿل لاش اچيو وڃي ۽ ھن جي سموري ديھھ ۾ دڌڙيون اچيو وڃن ۽ مٿي ۾ ڀنواٽيون.
اچانڪ پري کان ھيٺاھين ڏي سندس اکين آڏو چانديءَ جيھي اڇان نظر اچي ٿي. ھو محسوس ڪري ٿو تھ ھو درياھ ڪناري آھي. ھو ڊوڙي درياھ ڪناري اچي ٿو. پري درياھ ڪناري کيس انڌوڪار ۾ مھاين جي وسنديءَ جا اھڃاڻ نظر اچن ٿا. ڀونگن مان اڻ لکي روشنيءَ جا ترورا. اچانڪ سندس ذھن ۾ ڪئين خيال، ڪئين سوال اڀريو ٿا اچن:
”ڇا مھاين کان مدد وٺان؟ يا چپ چپات سان مھاين جي ٻيڙي ھاڪاري، عورت کي ٻيڙيءَ ۾ وجھي نڪري وڃان؟ ڇا مھاين کان مدد وٺڻ ۽ عورت کي موت جي منھن ۾ ڏيڻ ساڳي ڳالھھ ناھي؟ اسان جي ملڪ ۾ اھڙي ٻانھن لاءِ تھ وڏيون وڙولون ھلنديون آھن. مجال آ جو ڪاريءَ عورت کي ڪو سڄيءَ سنڌ ۾ پناھ ڏئي. سنھن ساک ڏئي وٺي ويندا، باقي سنڌ ۾ قران آھي ڇا لاءِ. بس جي ٿوري مڙسي ڪريان تھ پتڻ تاڻ ٻيڙي ڪيري مان ڪڍي، عورت کي ٻيڙي ۾ وجھي، درياھ جي پور تي پاڻ کي ڇڏي ڏيان.“
وھائو چڙھيو آھي، ھو ٻيڙي ھٿ ڪرڻ لاءِ لڪندو پوري طاقت سان مھاين جي وسنديءَ ڏانھن ڊوڙي ٿو ۽ وڻن ٻوٽن جون اوڍرون وٺندو، ٻيڙيءَ تائين رسي ٿو وڃي ۽ ٻيڙيءَ جو ڪلو ڪڍي، ٻيڙيءَ کي درياھ ۾ ھوريان ھوريان وڏي بانس جي زور سان ڪپر ڇڏائي ھلندو ٿو وڃي.
جيئن ئي ھو ان پڙ جي ويجھو اچي ٿو، اچانڪ ڪھاڙين جي زپڪاٽن سان کيس عورت جون گھٽيل دانھون ٻڌڻ ۾ اچن ٿيون ۽ پوءِ درياھ ۾ ڦٿڪندڙ لاش جي ڪرڻ جو شپڪو.
ٽي چار ماڻھو، ڪھاڙين جي تجلن سان، ڪاري جھنگ مان ڊوڙندا گم ٿي وڃن ٿا.
درياھ جي وھڪ، ٻيڙيءَ کي لاش جي ويجھو آڻي ٿي.
ٽارچ جي روشنيءَ ۾ رت ٻڏاڻا ڊگھا ڊگھا وار، پاڻيءَ ۾ بُڙڪاٽن سان لڙھندا، ٽوٻار ۾ گم ٿيندا ٿا وڃن.
۽ ھو اوندھ ۾ اچي، ڊگھي ڊگھي بانس کي اڀ ڪپري جي ڪاپ ۾ ڏئي، پوري طاقت سان ٻيڙيءَ کي لھرن جي تيک ۾ آڻي، ساڻو ٿي، ڀنواٽيون کائيندڙ مٿي سان ٻيڙيءَ ۾ ڊھي پوي ٿو.
۽ بيڙي سنڌوءَ جي وھڪ ۾ اچي، لھرن مٿان ٽلڪندي ڪک پن جيان وھندي ٿي وڃي.