غير جي در ٿو ڌڪا کائين کٽل ويساهه جا،
تو وساري ڇو ڇڏيا، ٿورا مٺي الله جا.
جنهن ڏنو ختم نبوت تاج مدني کي ڀلو،
جو ٿيو هو نوح لئه طوفان اندر ڀرجهلو،
۽ خليل الله لاءِ شعلا مٽيا آڙاهه جا.
کوهه ۾ ساٿي ٿيو يوسف مٺي محبوب کي،
مدتن کان پوءِ مليو يوسف وري يعقوب کي،
۽ ڏنائين پاڻ آدم کي به رتبا واهه جا.
جنهن نپايو پاڪ موسيٰ کي رکي فرعون گهر،
جنهن ڏنا مريم کي ميوا اڻ مندا مسجد اندر،
۽ بنا پيءُ جي ڪيا عيسيٰ تي ٿورا ساهه جا.
سوئي آ مشڪل ڪشا، حاجت روا، رازق رحيم،
پنهنجي منشا منجهه آ، مختيار ۽ قادر ڪريم،
۽ سندس شاهد ورق سچي ڪلام الله جا.
تنهنجي در محتاج هر عالم، ولي، مولاءِ روم،
يا خدا پارت هجي پينار آ ”عبدالقيوم“،
تو ۾ آهن آسرا مجبور جا، بي واهه جا.