طور سِينا جبل تي
مون اُهو هنڌ ڳولي لَڌو،
جتي خداوند تعالى، حضرت موسى کي
پنھنجو جلوو ڏيکاريو هو.
اُها جاءِ سجَ جيان چِمڪي رهي هئي،
جنھن مان ٿڌي، اَکين ٺار روشني نڪري رهي هئي.
مون وڌي اُن جاءِ تي
ڏاڍي عقيدت ۽ اَحترام وچان هَٿَ ڦيريا.
منھنجي هٿن ڦيرڻ شرط
اُن جاءِ ۾ ڏارَ پئجي ويا،
جن مان ڪي آواز ڀڙڪا ڏيئي نِڪرڻ لڳا
سمجهہ ۾ نہ اِيندڙ آواز!
گونگا آواز!
جيڪي صدين کان اُتي بند هئا.
اُهي آواز سڄي واديءَ ۾ پَکڙجي ويا
آهستي آهستي اِيئن لڳو ڄڻ تہ
اُهي آواز سڄي ڪائنات ۾ پکڙجي ويا هُجن.
مون اُنھن آوازن کي سمجهڻ جي ڪوشش ڪئي،
ڏاڍي دير کانپوءِ
مون کي اُهي آواز سمجهہ ۾ آيا:
”آءٌ تنھنجو رب آهيان!“
”آءٌ تنھنجو رب آهيان!“
اِهو ٻُڌي آءٌ سجدي ۾ هليو ويس
۽ اِقرار ڪيم تہ:
”ها، تون ئي منھنجو رب آهين!“
”تون ئي منھنجو رب آهين!“
آءٌ سجدي مان اُٿيس،
پر، آواز بند نہ ٿيا، لڳاتار وَڌندا ويا.
موي وري ڏاڍي زور سان رڙيون ڪري،
هڪ ڀيرو ٻيھر اِهو اِقرار ڪيو تہ:
”ها، تون ئي منھنجو رب آهين!“
”تون ئي منھنجو رب آهين!“
منھنجي رڙين سبب سڄي وادي گُونجڻ لڳي
پر، آواز بند نہ ٿيا، وڌندا ويا، پَکڙبا ويا.
پوءِ مون کي اَحساس ٿيو تہ
جيستائين دُنيا جو هر اِنسان
اِهو اِقرار نہ ڪري تہ
”ها، تون ئي منھنجو رب آهين!“
”تون ئي منھنجو رب آهين!“
تيستائين اِهي آواز بند نہ ٿيندا!
]يوسف شاهين[