وصيت
بهار جي پوياڙيءَ ۾
جڏهن سج
چرڀيليءَ جي رسم نڀائيندي
ٽانڊن تي پير ڏئي هلڻ لڳي
ٻاڦ پاڻيءَ جا موتي ڇٽڻ جي جنون ۾
پنهنجو وجود وڃائڻ واري هجي
۽ برف پنهنجي هڏ ۽ ماس کي
بيرنگ رت ۾ تبديل ڪري ڳرڻ شروع ڪري
ته پڪ سان اها وڇوڙي جي مند هوندي
مان اهڙي مند ۾ مرڻ پسند ڪندس
اها وصيت ڪندي ته
منهنجي مرڻ کان پوءِ
منهنجي ميت کي
نديءَ جي سمنڊ ۾ ڇوڙ ڪرڻ کان پهريان واري
آخري پل تان
درياهه ۾ اڇلايو وڃي
ڇو ته مان زندگيءَ سان پيار ڪندڙ
هڪ بزدل شخص آهيان
ان ڪري
مان پنهنجي محبوبه سان
مئي، جيئري گڏ رهڻ جو واعدو
نڀائي ڪونه سگهيس
وڇوڙي ۾ ئي وصال هوندو آهي
منهنجي مرڻ ويل
برف رجڻ جي مند ۾
متان منهنجي محبوبه
نديءَ جي آخري پل وٽان گذرندي هجي
جيڪا
چار ڏهاڪا اڳ
پنهنجو هٿ منهنجي هٿ ۾ ڏئي
برفاني چوٽي پار ڪرڻ جي خواهش دل ۾ سانڍي
ڪروڙين ٽن برف جي تهن هيٺان دٻجي ويئي هئي
۽ مان
پنهنجو واعدو نڀائڻ بدران
سندس بدن مٿان ٿانيڪي ٿيل برف تان ترڪندو
زندگي جي پيرن ۾ اچي ڪريو هوس.