ادب جو چراغ
“توهان جي طبيعت ته ٺيڪ آهي؟ ويهو، دلجاءِ ڪيو ماجرا ڇا آهي ؟” هن ٺهه پهه وراڻيو:
“امرڀيا! سونهن ۽ سرت واري جوان شاعرا، هڪ ٽرئفڪ حادثي ۾ موت جو کاڄ ٿي ويئي.”
“اهو حادثو ڪٿي ٿيو ۽ اها ڪير هئي؟”
هن وري شاعراڻي لهجي ۾ چپ چوريا :
“قرت العين وانگر ٻن پهرن جي تپيل ڏينهن جيان چمڪندڙ ۽ سونهن جي آرانڀي ۽ الن سان ساڙيندڙ انهيءَ شاعره منهنجي آڏو تڙپندي ۽ ڦتڪندي دم ڏنو، پر مان کيس بچائي ڪو نه سگهيس.”
سندس اڻپورو جواب سڻي امر سنڌو ڪجهه شاعرائن جا نالا ڳنهندي پڇيو:
“ادا جعفري، زهرا نگار، فهميده رياض، ڪشور ناهيد جي ڳالهه ته نه پيو ڪرين!”
“نه دوست ! اها اهڙي شاعره هئي جنهن اداس اکين ۾ نرمل نيڻن سان، انساني وجود جي انگ انگ ۾ زندگي جو احساس اوتي ڇڏيو هو، جيڪا چوندي هئي ته صدين تائين سندس تخليقي دنيا جا لفظ هن جي سراپا سونهن ۽ سڳند جي گواهي ڏيندا رهندا.”
امر سنڌو پرولي جي تهه تائين پهچي چڪو هو، هن آهستي آهستي ڳرن قدمن سان هلندي سامهون ڀت تي لڳل ڪئلينڊر تي هڪ نظر وڌي، اهو ڇويهه ڊسمبر 1994ع جو ڏهاڙو هو آفيس اندر هن جو ساهه ٻوساٽجڻ لڳو. هو ٻاهر آيو.... ڏٺائين، آسمان ڪارن ڪڪرن سان ڍڪجي چڪو هو. بي اختيار هن جي چپن تي خوشبوءِ جي خالق پروين شاڪر جو نالو زبان تي اچي ويو. هن جي هٿن ۾ نه گلاب هئا نه رابيل ۽ نه عطر نه عنبير خيالن ئي خيالن ۾ گلن جهڙن لفظن جي ڪومل مالها پوئي، صديق سالڪ جو چؤ سٽو قبر جي ڪتبي تي ڪوري چيائين:
پھول گم سم، اداس باغِ ادب،
قلب کو اب، نهين دماغِ ادب،
شعرو فسانه، بُجهه گئي هين جو،
ناگهاں گل هواچراغِ ادب.