ميڻ جي جسم کي تيز اس کان بچاءِ تون
برف جي بدن کي جوان سج کان لڪاءِ تون
باهه جي مچڻ ۾ دير خاص ڪا لڳي نٿي
باهه جا ٻري پئي پاڻ ئي وِساءِ تون
درد جي سمونڊ ۾، ٻُڏئون به ٿا ترئون به ٿا
اڃا به مهل ٿي پرين ڀلي اچي بچاءِ تون
مون کان پل پري نه ٿي آهيان دل جو ڪؤنرڙو
پاڻ جي نٿو اچين، پاڻ وٽ گُهراءِ تون
امتحان ۾ نه وجهه ڪائناتي سونهن کي
رنگ خوشبو پيار کي کولي دل ورهاءِ تون
مُدتن جا فاصلا اک ڇنڀ ۾ طئي ٿين
پيار مان پريت مان، سڪ مان سڏاءِ تون
هي هوا، هي روشني ۽ درد جو قصو پرين
زندگيءَ جو آ حصو بس کڻي نڀاءِ تون
هي دوا، هي بوتلون ۽ ٽڪيون نٿيون وڻن
سنڌ جي مٽيءَ سَندو ڪک کڻي کاراءِ تون