بنا عنوان جي
هڪڙو گلاب جو قلم هنيو هو،
سو پَر ڪَر کڻي نسريو هو،
هن ۾ ڪئين ڪماڻل گل هيا،
ڪئين مکڙيون اڃان نکريون ڪين هيون،
۽ انھن مڙنئي جي مٿان،
هڪڙو گلاب جو گل ٽڙيل هو،
تو اهو ٽڙيل گل ٽاريءَ کان ڇني،
ان جي هڪ هڪ پتي پٽي،
انھن کي هوا ۾ وکيري ڇڏيو هو،
جي هوا جي ڪلھن تان ٿينديون پٽ تي ڪريون هيون،
توکان مون کان پوءِ،
ڪئين پير انھن کي لتاڙي ويا هئا،
۽ مان اهو سڀ ڪجهہ ڏسندو رهيو هئم،
۽ هيل جي تون اهو گل نہ پٽين،
تہ ان جي خوشبوءِ منھجي ساري گهر کي واسيندي رهندي،
۽ مان ان خوشبوءِ ۾ ٽڙيل گل کي ڏسي،
امن جو سال ملھائيندم.
***