کِڙي پَون گُل هِئين ۾ منهجي، ڪٿي به اهڙو بهار ناهي،
جهان ۾ هونءَ ته آهي سڀڪجهه، الئه ڇو من کي قرار ناهي.
هوا ڏکڻ جي اچي چُمي ٿي، جڏهن به درياهه جي گلن کي،
تڏهن چوي ساز ٿي چُمين جو “لِڪو ڪڏهن ڪوبه پيار ناهي.”
ڏِسو ته يارو! افق چوي ٿو، “اَڏيو اچي ڪو اَجھو هتي ڀي”
ٻُڌي اهو شرم ڄڻ اچي ٿو، هتي ته ڪائي اُڏار ناهي.
قهار رسمون ڳِهي وڃن ٿيون، محبتون ڪئين هتي اسان وٽ،
تڏهن به يارو! پيو ڪڏهن ڀي، محبتن جو ڏڪار ناهي.
چريو، ديوانو ۽ مست، مجنون، چيو سڀن عشق ۾ اسان کي،
مگر اسان کي لقب لڳا سي، اسان جي دل شرمسار ناهي.
اڃا چپن تِي چُميون ڦُٽن ٿيون، اڃا اکين ۾ سي خواب آهن،
اڃا محبت نئين نئين آ، اڃا ته دل کي قرار ناهي.
****