نوان سهڻي ميهار
تون ئي منهنجي سهڻي ۽ مان،
تنهنجو ئي ميهار آهيان،
يار ته آهيان،
پيار ته آهيان.
هُو ڏم تنهنجي جسم سندو ڪو آ بس ساٿي،
پر مان تنهنجي روح سندو ڪو آهيان ساٿي.
مان ئي تنهنجي،
جيءَ سندو سنسار ته آهيان،
تنهنجو ئي مان پيار ته آهيان،
پو ڀي ڏس مان ڌار ته آهيان۔
ڇو هئن تو کان ڌار به آهيان؟
توڙي تنهنجي اکڙين جو مان ٺار به آهيان.
هيءُ زمانو، هي رسمون هِت،
تنهنجي منهنجي وچ ۾ جيڪي،
ڄڻ ته وهن ٿيون دريا وانگي،
تن جي دهشت ڏاڍي آهي،
پو ڀي محبت ڏاڍي آهي،
جو هئن تو مون وانگر ڪيئي،
چاهن هن ۾ روز ٽپڻ ٿا،
چاهن هن مان پار پُڄڻ ٿا،
چاهن ڪنهن سان ڌار ملڻ ٿا۔
پر هي دريا ظالم آهي،
جو رسمن جو تيز وهي ٿو،
جنهن ۾ محبت روز ٻُڏي ٿي،
جنهن ۾ محبت روز مري ٿي،
روز ٻُڏي ٿي، روز مري ٿي۔