پيار ئي او پرين! بس رڳو دين آ،
پيار کان ڪا وڏي ٻي نه تسڪين آ.
پيار آ چتر ڪاري خدا جي پرين!
جنهن ڪري زندگي هيءَ رنگين آ.
تنهنجي غم جو ڪجل، آ اکين ۾ پيل،
تنهن ڪري ئي ته هر ڏيک غمگين آ.
تنهنجو غم ٿي چکي زندگيءَ جي زبان،
زندگيءَ ذائقو هاڻ نمڪين آ.
پيار مان ڦول جيڪي پرينءَ موڪليا،
هوءَ ڏسي ٿي پئي توڙي نابين آ.
ڦولَ، پوپٽَ، پکي، چنڊ، تارا، سمنڊ،
سڀ رُنا، ڇو ته شاعر جي تدفين آ.
شاعري ڪين آ يار! تحسين لئه،
هيءَ پنهجي ئي من لاءِ تسڪين آ.
****