ڪنول مُرڪون لتاڙيون ويون غزل احساس ماريا ويا!
اسان جي پيار جي پُٺ مان نوان خنجر گُذاريا ويا!
پرين هِي حادثو ناهي روايت آ ڪميڻپ جي،
دغا سان دلبريون ڇاڻي وفا جا شهر ٻاريا ويا!
خبر ناهي ڪٿان آئي مزاجن ۾ مُئل موسم،
ڪنڊن جي آجيان ٿِي وئي ٽِڙيل موتيا، ڌِڪاريا ويا!
ٽِڙي ڪو ٽهڪ ڇا هاڻي ٻري پيو روح نگري جو،
روهيڙي جسم گولين سان هِتي آهن سُمهاريا ويا.
بُڌايو هو غلامي کي ڏيون نالو نئون ڪهڙو؟
اسان جا انگ چونڪين تي سدا آهن نهاريا ويا!
جڏهن فرصت ملي ٿوري تڏهن تاريخ هِي لِکجان
گلابي پير ٽانڊن تان هِتي اڪثر گُذاريا ويا!
پڙهي ڏِس ڌُوڙ ڌرتي جي حقيقت ٻي نه ڪا آهي،
وريا طوفان ٿي آهن وچن جيڪي وِساريا ويا!
***