منڙو ارپيو رڻ جي ڌِي!
وس ۾ پنهنجي ناهي جِي!
آئون سُڃاڻان هُن جا پار،
مُرڪ نه موهي اهڙي ٻِي!
سوچن ۾ ڪا تجلي آهي،
ڇا جا پارا، ڇا جا سِي!
اوجاڳن کي آٿت گُهرجي،
ٿر جي رات اسان جي ٿِي!
ڳول نه دِلڙي ڇانُئن کي،
ساڳي وستي ناهي هِي!
اي غم وِھ جو پيالو هان!
سوچي سمجهي مون کي پِي!
***