ڪونه جهُڪيا ڪا مات قبولي!
ڪنڌ ڪُڏي پيا ڪات قبولي!
گهاوَ گلن جيئن شاهد آهن،
پير نه بيٺا رات قبولي،
باهه کنيائين پاند پکيڙي!
عشق اڃا ٻيو ڇا ته قبولي؟
ٿر جون آسون ٿوهر ٿِي ويون،
سمنڊ ڇڏي برسات قبولي!
تارن هيٺان تڙپي آ دل،
جانم تنهنجي تات قبولي.
شعر گهڙڻ ڪو اوکو ناهي،
ڳالهه اصل آ ڏات قبولي!
***