ڳولهيان ڳولهيان مَ لهان
آفتاب ميمڻ به هڪ بي چين روح جو نالو آهي. شاگرد سياست ۾ اُن کي سرگرم ڏسندا هئاسين پوءِ سول سروس ۾ اچڻ کانپوءِ منهنجو خيال هو ته ان جي بي چين روح کي قرار اچي ويو هوندو پر اهڙو حساس دل انسان ڪئين ٿو خاموش رهي سگهي. جڏهن سماج جي ناهموارين ۾ هو ظلم و بربريت ڏسي ٿو، سيالڪوٽ جو انڌوناڪ واقعو هجي يا وري دهشتگردي جو ڪو ڌماڪو جنهن ۾ هزارين بي گناهه ماڻهن جون جانيون بنا ڪنهن مقصد جي ضائع ٿي ويون هجن. انسان هڪ ٻئي انسان کي قتل ڪري رهيو آهي، قاتل کي خبر ناهي ته هو ڇو قتل ڪري رهيو آهي، ۽ مقتول کي خبر ناهي ته اُن کي ڇو پيو ماريو وڃي؟
آفتاب ميمڻ جي بي چين روح ڪيئن ٿو خاموش رهي سگهي. مون ته سمجهيو هو ته جنهن سرڪار جي سوريءَ تي هو ٽنگيل آهي، (يعني سرڪاري نوڪري تي) ته اُن جي من ۾ شانتي اچي ويئي هوندي پر هن جي لکڻين مان محسوس ٿئي ٿو ته ان جي اندر جو ”ڪجهه نه ڪجهه“ ڪرڻ وارو جذبو اڄ به جوان آهي ۽ اُن جذبي کي ڪنهن به موقعي تي ماريو ناهي.
آفتاب ميمڻ وانگر اسان جا ڪيترا دوست اڄ سرڪاري نوڪري کي پنهنجو معراج سمجهي وقت ۽ حالت سان مفاهمت ڪندي ”سرڪاري ڪاموري“ جو هڪ ٻيو روپ وٺي چڪا آهن. پر اهڙي ۾ آفتاب ميمڻ پنهنجي بي چين روح کي زنده رکيو اچي. لکين کيرڙيون لهي اسان جو اهو دوست جنهن جو ضمير ان بي ضمير معاشري ۾ به زنده آهي. جنهن پنهنجي اندر جي اڌمن ۽ جذبن کي مارڻ بجاءِ اُن کي ڪتاب جي شڪل ڏئي هميشه هميشه لاءِ جيارڻ جو هڪ نئون انداز اختيار ڪيو آهي.
مَٽيريلزم واري اِن نام نهاد سماج ۾ پاڻ کي سڄي ساري گند کان بچائيندي جيڪو ماڻهو پنهنجي ضمير کي زنده رکي ٿو. آئون اُن کي موجوده دور جو ”فرشتو“ سمجهان ٿو . آفتاب ميمڻ جي لکڻين مان محسوس ٿئي ٿو ته سرڪاري ڪامورن ۾ ڪي دوست آڱرين تي ڳڻڻ جيترا اهڙا آهن جن جي دوستي تي فخر ڪري سگهجي ٿو.
غازي صلاح الدين
اڳوڻو ”سپاف“ جو مرڪزي صدر
سياسي تجزيه نگار، ڪالم نگار