نوحو
دينِ رب کي رنگ لائي ٿو حسينعه.
وحشتن جي انڌياري منجهه ديپ،
ماڻهپي جو ڪو جلائي ٿو حسينعه.
ڀاءُ غازيءَ جي شهادت جو ٻُڌِي،
ٿيڙ صحرا منجهه کائي ٿو حسينعه.
دور آهيان مان وڃڻ وارو هي ڳالهه،
ڌيءُ سڪينهعه کان لڪائي ٿو حسينعه.
مون کان پو توتي ستم ٿيندا گهڻا،
پُٽ عابدعه کي ٻڌائي ٿو حسينعه.
حق جو پرچم ڪري بلند رضا،
نانءُ باطل جو مِٽائي ٿو حسينعه.