تو پڄاڻان زندگي غمگين آ
پت ڪرين جي هر گهڙي غمگين آ
جنهن جي سامهون پاڻ ٺاهيندي هئينءَ!
پدمڻي! سا آرسي غمگين آ
لاش وَرَ جو رات شاديءَ جي ڏسي
لعلُ جوڙي ۾ وني غمگين آ
بادلن ۾ سج لڪيو پل کن وڃي
ٿي ويو سورج مُکي غمگين آ
ويو مري فنڪار آ تنهن جي پٺيان
دهل، باجو، بانسري غمگين آ
مان ڇڙو مخمور! ناهيان ڏيهه ۾
هرڪو هتڙي آدمي غمگين آ