زلف ڇوڙيا سکيءَ ڊگها دلڪش،
رنگ ٿي رات جا ويا دلڪش.
ٽهڪَ جيئن تو پرين! ڏنا ٿي وئي،
رُت رنگين ۽ فضا دلڪش.
هن کي اڄ مينهن ۾ ڏسي ڀڄندو،
پيا پون دل تي اولڙا دلڪش.
تنهنجي هنج ۾ امان! گذاريا جي،
ڇا ته لمحا اُهي هئا دلڪش.
تو! زهر جا ڏنا ڪٽورا جي،
مونکي امرت جيان لڳا دلڪش.
خوابَ جيڏا حسين هئا، ايڏي،
ساڀيان ڪونه هئي رضا! دلڪش.