تو! ڇُهيو جيئن دل-ڪلي مرڪي پئي،
زندگيءَ جي هر ڳلي مهڪي پئي.
ڪنهن ڇنڊيا پئي زلف آلا خوابَ ۾،
ننڊ آڌيءَ رات آ ڇرڪي پئي.
تو! رکيو جيئن پيرُ دل جي چانئٺ تي،
جوت جذبن ۾ نئين جرڪي پئي.
سونهن جي ڦاٿس ڍٻيءَ ۾ ايئن مان،
ڄڻ ته ڦاسي آهي ڪا جهرڪي پئي.
مدتن کان چين جي ڳولا ڪندي،
زندگاني نيٺ آ سهڪي پئي.
تنهنجي! هن مخمور جوڀن کي ڏسي،
حسرتن جي آڳ آ ڀڙڪي پئي.