منهنجي لئه، تنهنجي! اکين ۾ پيار هو،
ها تڏهن وڻندو سڄو سنسار هو.
منهنجي جيون کي رهيو جڪڙيل خدا!
حسرتن جو زندگي ڀر ڄار هو.
هوءَ آئي ڀي تڏهن موٽي جڏهن،
ڪو مٿي ۾ ڪونه ڪارو وار هو.
ڪنهن نرالي ۽ حسين گل جو رهيو،
عمر ڀر هينئڙي اندر هٻڪار هو.
عشق جو توڙي اڙانگو هو سفر،
پر نه ٿيو هي من ڪڏهن بيزار هو.
چيز هر هن کي ڪئي پرور عطا،
پر نه ڪيو هن کي عطا ڪو ٻار هو.