منهنجي نيڻن ۾ اڄ چهچٽو آ سکي!
خوابَ سندر جنم ڪنهن وتو آ سکي!
دل جي مهڪي پئي هر ڳلي، دل ۾ جيئن،
عشق پنهنجو رکيو پيرڙو آ سکي!
لڙکڙائڻ لڳي آ سڄي ڪائنات،
زلف آلن کي تو جيئن ڇنڊيو آ سکي!
سنڌ ڌرتيءَ ۽ تنهنجي محبت مان من،
ٿي نه واندو ڪڏهن ڀي سگهيو آ سکي!
واءُ ۾ جيترو ڪو ٻري ڏيئڙو،
منهنجو توبن سفر ايترو آ سکي!
ايترو جلد ئي دل تان چاهت جو نقش،
تو! مٽائي ڇڏيو معجزو آ سکي!
لڙڪَ ڪوِلين جان نيڻن مان نڪري پيا،
تنهنجو رستي تي گهر جيئن ڏٺو آ سکي!
تنهنجو فوٽو لڳايو ڇا ديوار تي،
ڪمرو مخمورُ بڻجي ويو آ سکي!