پوتر نيڻ ٻئي تنهنجا! چمڻ لئه من اُٻهرو آ،
گهڙي کن مست ۽ مخمور ٿيڻ لئه من اُٻهرو آ.
اٻهري عشق ۾ ميهار جي سهڻي هئي جيڏي،
انهيءَ کان ڀي اسان جو وڌ سڄڻ لئه من اُٻهرو آ.
جڏهن کان ڳوٺ جانان لئه چڙهيو آهيان مان لاريءَ ۾،
تڏهن کان ڪيترو هن سان ملڻ لئه من اُٻهرو آ.
ڳڙي تنهنجي! رهيا آهن اکين مان جي مڻين جهڙا،
اُهي رخسار تان ڳوڙها اگهڻ لئه من اُٻهرو آ.
لڪايون جنهن ۾ ويٺي آ حسين چهرو، اهو وَرَجو،
پري دلهن جو سوگو نگهٽ ڪرڻ لئه من اُٻهرو آ.
اسان جي پيار جي نازڪ ڳَلي کي ايترو مولا!
زماني بي رحم جو ڇو گهٽڻ لئه من اُٻهرو آ؟
اتاري بندياڻيءَ کان زنجيرون ڪر رِها بند مان،
عمر! مارن ڏي مارئي جو وڃڻ لئه من اُٻهرو آ.
جڏهن کان ديد ۾ هن جي ڏٺي نفرت آ پنهنجي لئه،
تڏهن کان پاڻ کي ڦاهي ڏيڻ لئه من اُٻهرو آ.
شماعن جا ٺڪاڻا جو پڇائيندو وتي ٿو پيو،
پتنگڙي جو لڳي ٿو اڄ جلڻ لئه من اُٻهرو آ.
نه هٽندو پير ڪو پُٺِ تي، قتل جلاد! ڪر ڀلجان،
اسان جو سنڌ ڌرتيءَ تان ڪسڻ لئه من اُٻهرو آ.