من جي مورتي جي ٽٽندي آ،
ڇانو ڀي، اُس تتل پو لڳندي آ.
توکان پو دل جي باغ ۾ ساجن!
ڪا به حسرت ڪلي نه ٽڙندي آ.
منهنجي قسمت ڀي دوستن وانگر،
ويرَ مون لاءِ من ۾ رکندي آ.
پلوڙي ۾ ڪري سکي گرکو،
راهه ڪنهن جي الائي؟ ڏسندي آ.
هوءَ اڄ ڀي سفيد جوڙي ۾،
گل رابيل جهڙي لڳندي آ.
مان ته هوندو ستل هان بستر تي،
سوچ منهنجي مگر پئي رُلندي آ.
ياد ايندي آ پنهنجي آزادي
ڪونج اڀ تي جڏهن ڪا اڏندي آ،
چهرو پيءُ جو لهي آ ڇو ويندو؟
ڌيءَ ان کي اگر جي ڄمندي آ.
جيءُ جرڪي آ پنهنجو پوندو جي،
هٿ منهن تي ڏئي هو کلندي آ.
رات "مخمور" آهي ٿي ويندي،
وار کولي جڏهن هو سمهندي آ.