گلَ پتيون روز ٿيندي ڏسون ٿا اسان،
حيف آ، ماٺ پو ڀي رهون ٿا اسان.
مورَ جي ڪو ٻچي جا ڪري ويو ڳڀا،
روز اخبار ۾ هي پڙهون ٿا اسان،
وقت ٽوڙي ڇڏي ٿو ڪا ٺوڪر هڻي،
جيئنءَ ئي او خدايا! جڙون ٿا اسان.
ڪونه ڪوئي کپر ٿو کڻي ڪَرُ اتي،
وک پنهنجي جتي ڀي رکون ٿا اسان.
حقَ ان کان سمورا اڏڻ جا کسي،
ڪونج کي قيد ڇا لئه ڪيون ٿا اسان.
ڪو به دل تي رکي هٿ ٻڌائي اهو!
هي به جيئڻ آ، جيڪو جيئون ٿا اسان.
ڏات جو آ سهارو اڙي دوستو!
مستين ۾ تڏهن ئي ڪُڏون ٿا اسان.
پاڻ کي تو کان پويان! اجڙيل صفا
ڪوٽڏيجي قلعي جان لڳون ٿا اسان
زندگيءَ جي شهر مان اڇي ويس ۾
اڻ ڏٺي پار ڏي اڄ وڃون ٿا اسان.